Συγγνώμη για το σεντόνι.
Ζέο:
Δεν έκανα κανένα πολιτικό σχόλιο για το Ντόκινς στο ποστ για το εγωιστικό γονίδιο. Θάνατος στον Ντόκινς και σε κάθε ντόκινς μαζί σου για χίλιους λόγους πιο σημαντικούς από αυτούς που αναφέρεις και είναι οφτόπικ να επεκταθώ ως προς αυτούς. ΠΑΡΑ ΤΑΥΤΑ δε διέκρινα καμία διάθεση αναγωγής του γονιδίου σε master and commander της ανθρώπινης συμπεριφοράς στο εγωιστικό γονίδιο. Και αν θυμάμαι καλά γιατί πάνε χρόνια, ειδικά στο κεφάλαιο που επικεντρώνεται στον άνθρωπο, ξεκαθαρίζει ότι η επιρροή του γενότυπου στο φαινότυπο, ειδικά για κοινωνικά θέματα, είναι ακόμα πιο αδύναμη. Το δικό μου σχόλιο είναι ότι ανάμεσα στις εκατομμύρια τάσεις που διαμορφώνουν την κοινωνία, η βιολογική επιταγή υποβόσκει ως ΤΑΣΗ που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο βρίσκει κάπου κάποια διέξοδο.
Επειδή ο τομέας μου είναι τα γκουμπιούτερζ επίτρεψέ μου να κάνω ένα υπολογιστικό ανάλογο του τι λέω: Φαντάσου ότι το DNA είναι ένας επεξεργαστής. Γράφουμε λοιπόν εμείς ένα πρόγραμμα σε κάποια γλώσσα που μπορούμε να συντάξουμε ως άνθρωποι, και ο γκουμπιούτερες μεταφράζει αυτή τη γλώσσα ειδικά για τον επεξεργαστάκο μας, μετατρέποντας τις μεγάλες εντολές και περίπλοκες μας σε πολλές μικρές που είναι ειδικές για τον επεξεργαστάκο μας. Στην αναλογία μας, το πρόγραμμα είναι η διεπαφή (μπλιαχ, το inteface) ανάμεσα στο ζώο και το περιβάλλον. Το τι πρόγραμμα θα τρέξει ο επεξεργαστής και το τι έξοδο (αντίδραση) θα δώσει ανάλογα με την είσοδο (ερεθίσματα) έχει να κάνει με το τι προγράμματα κυκλοφορούν στο περιβάλλον (δηλαδή ποιες είναι οι κοινωνικές συμπεριφορές που κυκλοφορούν στην πιάτσα και μαθαίνει ο άλλος να αναπαράγει με τον τρόπο του)
Όμως αυτές οι κοινωνικές συμπεριφορές εξαρτώνται άμεσα από το hardware που έχουμε. Όπως και να το δεις, ένας τυραννόσαυρος δε θα μπορούσε ποτέ να παίξει μπάσκετ, ή να τραφεί με φύλλα, λόγω της σωματοδομής του. Υποψιάζομαι ότι άμα ήξερες την "ψυχολογία" του τυραννόσαυρου θα μπορούσες να τον κάνεις ακόμα και κατοικίδιο. Παρ' όλα αυτά θα ήταν διαφορετικό κατοικίδιο από αυτά που έχεις συνηθίσει, όπως άλλο είναι να'χεις σκύλο άλλο να'χεις γάτα. Θέλω να πω ότι το κοινωνικό διαμορφώνεται αναγκαστικά από το βιολογικό και αν θες σε βάθος χρόνου το ένα ορίζει το άλλο. Στον άνθρωπο πιχί το τι θεωρεί η κάθε κοινωνία ως σεξουαλικά γκαβλαδερό παίζει γεωγραφικά και ιστορικά. Αφενός όμως υπάρχουν κάποια διαχρονικά και παγκόσμια στάνταρ, αφετέρου και τα κοινωνικά έχουν (σχεδόν πάντα) βιολογική βάση. Το αρμονικό, το υγιές, αυτό με τα τονισμένα φυλετικά χαρακτηριστικά, το ισχυρό, το κατέχον πόρους που σιγουρεύουν την ευημερία των απογόνων είναι παντού και πάντα παράγοντες. Αυτό που παίζει είναι ποιους θεωρεί κάθε φορά η κοινωνία σημαντικούς. Όμως το άρρωστο, και το δύσμορφο δεν έχουν θεωρηθεί ποτέ και από καμία κοινωνία σεξουαλικώς ελκυστικά. Δε θεωρώ όμως ότι για να κάνεις σεξ πρέπει κάθε φορά να είσαι ο πιο θελκτικός στον περίγυρο του παρτενέρ σου. Πρέπει όμως να υπάρξει ένας άλλος παράγοντας (κι επειδή είμαστε άνθρωποι αυτοί είναι εν δυνάμει άπειροι) που να υπερκεράσει αυτές τις επιταγές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι όσο πιο βασική και αρχέγονη είναι μία λειτουργία του εγκεφάλου, τόσο πιο αρχέγονο είναι το τμήμα που τη διαχειρίζεται και τόσο λιγότερο έλεγχο έχει η συνείδηση πάνω της. Πιχί, αμυγδαλή έχουν τα περισσότερα νοήμονα ζώα, αλλά ανεπτυγμένους βρεγματικούς λοβούς όχι και τόσο. Δε θεωρώ σύμπτωση ότι η συμπεριφορές και τα action tendencies που αναδύονται από την αμυγδαλή είναι αφενός μισοσυνειδητά, αφετέρου υπάρχουν σ' όλα τα ζώα. Η επεξεργασία όμως που είναι δυνατόν να γίνει πάνω τους εξαρτάται από τους εξωτερικούς λοβούς που είναι νεότεροι και ελέγχουν πιο πολύπλοκες παραμέτρους για να λάβουν απόφαση για αντίδραση στο ερέθισμα.
Μπορούμε να ολοκληρώσουμε την αναλογία μας, ως εξής:
Θα χρησιμοποιήσω το αξίωμα ότι τα πάντα ορίζονται και εξαρτώνται από το τι συμβαίνει στο μυαλό μας. Υπάρχουν κάποιοι βασικοί βασικότατοι μηχανισμοί (cognitive dissonance, fight-or-flight κτλ) που είναι τυπικοί όχι μόνο στον άνθρωπο, όχι μόνο στον πίθηκο, αλλά γενικά στα πρωτεύοντα (πιχί σύμφωνα με τον Scherer για να οριστεί ως συναίσθημα μία κατάσταση πρέπει να υπάρχει και να εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο και στον πίθηκο, αλλιώς είναι θεωρείται κάτι προσωπικό). Αυτοί αντικατοπτρίζουν τις βασικές μικρο-εντολές του επεξεργαστή. Από κει και πέρα, ένας άνθρωπος όταν γεννιέται είναι tabula rasa (περίπου). Ο επεξεργαστής υπάρχει, το πρόγραμμα για την εκπαίδευσή του σε ερεθίσματα υπάρχει, όμως δεν έχουν υπάρξει αρκετά ερεθίσματα ώστε να κάνει ο οργανισμός αυτός κάτι το περίπλοκο. Τα προγράμματα αυτά, σύμφωνα πάντα με το συμπεριφορισμό, θα γραφτούν και θα ξαναγραφτούν και θα ενημερώνονται ανά πάσα στιγμή από τις προηγούμενες εισόδους (τις εμπειρίες δηλαδή). Όμως, όπως και να το κάνεις, πάντα αυτά τα μεγάλα προγράμματα θα μεταφράζονται κατ' ανάγκην στο υλικό. Κι αυτό γιατί εν τέλει θα καταλήξουμε στους νευρώνες, στη φυσιολογία του εγκεφάλου και στο πώς ιστορικά αυτός εξελίχθηκε στο εξελικτικό ταξίδι του ανθρώπου. Άρα θα καταλήξουμε σε αυτές τις μικροεντολές.
Καταλήγουμε λοιπόν στο ότι όπως με έναν επεξεργαστή μπορείς να γράψεις ό,τι πρόγραμμα θέλεις, έτσι και με το κεφάλι του ανθρώπου η κοινωνία μπορεί να το μάθει να κάνει οτιδήποτε. Παρόλα αυτά, ό,τι πρόγραμμα κυκλοφορεί είναι αναγκαστικά γραμμένο για να εκτελεστεί από ανθρώπινα σώματα και μυαλά κι αυτό ενέχει μέσα του και τη βιολογία. Σε έναν υπολογιστή που είναι φτιαγμένος για να ρυθμίζει το ABS του αυτοκινήτου σου δεν πρόκειται ποτέ να τρέξει το τελευταίο app για το iphone, γιατί δεν έχει κανένα νόημα και δεν μπορεί ποτέ να βρεθεί στην κατάσταση να χρειαστεί να δημιουργηθεί αυτό το πρόγραμμα.
Ακριβώς όπως χοντροκομμένα ο άνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσει κοινωνικές δομές σχετικές με το να κλωσάς τα αυγά σου, ή ένα φυτοφάγο ζώο δεν πρόκειται ποτέ να αναπτύξει κοινωνικά μεταδιδόμενες στρατηγικές για αποτελεσματικότερο κηνύγι.
επί του πιεστηρίου
το να ονειρεύεται ο ντόκινς νόμπελ βιολογίας το θεωρώ πολύ θαρραλέο
ειδικά τη στιγμή που νόμπελ δίνουν μόνο για την ειρήνη (καλό ε, τα οικονομικά, τη λογοτεχνία, τη φυσική, τα μαθηματικά, τη χημεία και την ιατρική
