Μόνο κοινού θες να πεις. Γιατί στους Napalm Death κινδύνευες να φύγεις αιμόφυρτος, ειδικά τότε που πλακώσανε οι φασίστες και έγιναν τα υπερμπάχαλα. Και στο Μπρίστολ που τους είδα κινδύνευες να φύγεις κουλός λόγω της βίας της μουσικής και του πιτ.
Και καταλαβαίνω ότι είναι πολύ συναρπαστικό να είσαι μέρος αυτής της φάσης, της επικίνδυνης όπως λες, αλλά μόνο στο βαθμό που επιτρέπω τον εαυτό μου να νιώσει λίγο ζώο, είτε είναι στο pit με good friendly violent fun, είτε νιώθωντας μια ηλίθια ικανοποίηση όταν είμαι ένας από τους χάληδες συγκεντρωμένος έξω από το λαϊβάδικο και με κοιτάνε περίεργα κάτι καθωσπρέπει φλώροι του κερατά. Αλλά αυτά δεν είναι να τα παίρνεις σοβαρά. Καθόλου.
Για ξέσπασμα και ξέδωμα ναι, όπως ξεσπάω όταν ξεβιδώνομαι σπίτι μου μόνος μου. Αλλά να ζυγίζω την καλή αντρίκεια μουσική με το κριτήριο αυτό, όχι, ούτε στα δεκατρία μου δεν το έκανα. Αφού είπαμε ρε πάνκη, το αξίωμα το είπε ο Ζάπας: Δύο είδη υπάρχουν, καλή και κακή. Άσχετα με τις προτιμήσεις. Σαν το φαΐ ρε παιδί μου.
Το ξέρω ότι δεν είναι όλοι κουλάδια. Σπόντα για σένα ήταν που δεν μπορείς να ακούς καλλιτέχνες, στην καλύτερη "μουσικούς" (που δεν είναι καλλιτέχνες γιατί έτσι!).
