H "ερώτηση κρίσεως", εκτός από μια χαρά κομμάτι, αποτελεί και χλέπα στη μάπα όλων όσων έχουν το θανάση για "κουλτουριάρη" με "βαθυστόχαστους στίχους". Εκτος από αντιφασιστικό μήνυμα, βάζει με άνεση κάθε μικροαστό οπαδό της τέχνης στην τρύπα του. Μαζί με Σαν Μικελε και Ποιός θα με Θυμάται, στα καλύτερα του δίσκου.
Δεν νομίζω ότι ο θανάσης έγραφε ποτέ κομμάτια για να ρίξει χλέπες σε μάπες ή και να «βάλει με άνεση κάθε μικροαστό οπαδό της τέχνης στην τρύπα του». Νομίζω ότι, αντίθετα, θέλησε να γράψει ένα κομμάτι για τον «κάθε μικροαστό οπαδό της τέχνης» και πολύ συγκεκριμένα για τα μαλακισμένα του ακροαριστερού ημιέντεχνου που λέει και ο καρχαρτ. Είναι με άλλα λόγια το Κομμωτριάκι του δίσκου, το Αναρχικάκι, το Αντιφασιστάκι -θα λέγαμε- με το βλέμμα το απλανές.

Παρ' όλα αυτά αν το Κομμωτριάκι ήταν μια πολύ τρυφερή αφιέρωση στις κοπέλες που κάνουν την εν λόγω δουλειά και ακούνε τον θανασάκη στο ράδιο (έτσι το έχει θέσει ο ίδιος) - η Ερώτηση Κρίσεως είναι ένα κακάσχημο κιτς. Δεν τα χρειάζομαι εγώ προσωπικά τέτοια πράγματα στη μουσική του θανάση, θα ήθελα να πω ότι δεν τα χρειάζεται και ο ίδιος αλλά δε μου πέφτει και λόγος.

Για τον δίσκο συνολικά, άλλη ώρα.