Συζήτηση προ ημερών με 24χρονη:
-Ωπ, τι κάνεις ρε?! Ποσα χρόνια έχω να σε δω?! Πωπω για πες? Δουλειά?
-Ναι ναι, δουλέυω εδώ στην τάδε εταιρία τηλεπικοινωνιών (τηλεφωνήτρια). Εσυ?
-Εγω blah blah blah
-Κάνας άντρας παίζει?
-Ε, blah blah, εσυ τίποτα?
-Α εγώ αραβωνιάστικα!
-Ωπ έλα ρε.. Τον ξέρεις καιρό?
-Ε, κάνα χρόνο (...................................)
-Μένετε μαζί?
-Ε όχι. Εγώ σπίτι μου κι αυτός στο δικό του! (................................)
-Καλά γιατί δεν συγκατοικείτε..?
-Ε, ξέρεις.. δύσκολα τα οικονομικά, που να την παλέψουμε.. Ασε που, φαντάζεσαι να πω στον πατέρα μου πως θα μείνουμε μαζι?!!! (.........................................................................)
-Ε και τι.. θα είστε αραβωνιασμένοι και θα μένει ο καθένας με τους δικούς του??
-Ε οχι.. θα παντρευτούμε το σεπτέμβρη!!! (..)
-Δε νομίζεις πως βιάζεσαι λίγο..?
-Ελα μωρέ.. καλά είναι.. Πόσο καιρό να μείνουμε αραβωνιασμένοι? Έτσι θα μπορούμε να μείνουμε και μαζί!! (....................................................)
Κάπου εκεί έκανα μια μάταια προσπάθεια να της εξηγήσω πως παίρνει μεγάλες αποφάσεις για τη ζωή της για τους λάθος λόγους αλλά δεν..
ΑΥΤΑ είναι που μισώ εγω.
Κατά τ'αλλα δεν θα πάρω θέση γιατί προσωπικά η ζωή μου είναι ενα μπουρδέλο τα τελευταία χρόνια και δε μπορώ να κάτσω να κρίνω τους γύρω μου που τουλάχιστον προχωράνε, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο..
Έχω πάντως και γνωστή 23 χρονών στο 3ο παιδί η οποία δηλώνει πανευτυχής με τις επιλογές της και κάνει μπάμ πως όντως είναι.
Οπότε τελικά το ζήτημα δεν είναι αν μας χαλάνε/κάθονται στο λαιμό/φαίνονται πρόωρες οι επιλογές τον γύρω μας, αλλά το κατά πόσο αυτές οι επιλογές προέρχονται απο δικές τους ανάγκες και είναι αυθεντικές.
