Περίεργη φάση ο Wilson. Πολύς κόσμος τον θάβει γιατί παραέγινε μέταλλος στα γεράματα με τους Porcupine Tree και γιατί βγάζει εκατονοχτακόσιους δίσκους ανά εξάμηνο με οποιονδήποτε και οτιδήποτε. Έχοντας ακούσει σχετικά αρκετούς δίσκους του της τελευταίας δεκαετίας (δεν μιλάμε φυσικά για Lightbulb Sun κλπ), μπορώ να πω πως τούτο
είναι μάλλον ο καλύτερος δίσκος που χει βάλει την υπογραφή του, εδώ και πολλά χρόνια.
Prog Rock, χωρίς να ακούγεται παλιό, χωρίς να αντιγράφει, καθαρά Wilson-ικός ήχος.
Ομορφος ολόκληρος ο δίσκος, δεν κάνει κοιλιά(Σαμπρέλα) πουθενά.
Άψογο παίξιμο από όλους και πολύ καλοβαλμένα πλήκτρα, πνευστά εδώ και κεί, γενικά μόνο ομορφιές.
edit: Λολ, το εξωφυλλο του άβαταρ και τούτο, τρόμαξαν μεταξύ τους.
