Αυτό που εμένα μου προκαλεί προβληματισμό είναι λίγο πιο γενικό:
Ας πούμε ότι μία επανηχογράφηση θα πιάσει το feeling του αρχικού, ίσως το ξεπεράσει κιόλας. Το θέμα είναι, ρε παπάρες (manowar), η μουσική τρέχει, ποιος ασχολείται μαζί σας; 30 χρόνια μετά θα ακούμε τα ΙΔΙΑ; Δηλαδή, ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με μία μπάντα, έχει ΤΟΣΟ ισχυρή ανάγκη πια να γυρίσει σε αυτή; Μια ζωή τα ίδια, ώρες ώρες ζηλεύω τον κόσμο που νοιώθει αυτή την ασφάλεια της επιστροφής στα βασικά. Η αγαπημένη μου μπάντα (Sisters πχ) αν έβγαζε επανηχογράφηση του καλύτερου δίσκου της ή κάτι, θα τρωγε Χ. Όχι γιατί είναι ηθικό και θέλω το αυθεντικό vintage κλπ, είναι πιο απλό. Κάποια πράγματα τα βίωσα όταν έπρεπε και γίναν μέρος του εαυτού μου, έκτοτε έχουν μεσολαβήσει πολλά και έχω κάνει 10-20 βήματα, ΔΕ μπορώ να ασχολούμαι με τα ίδια με το ζόρι (όπου "με το ζόρι"=επανηχογράφηση). Αλλάζει ο άνθρωπος, πώς το λένε.
