H απαξίωση και η ειρωνία.

[Dragonlord]

Λολ, ακόμα μου φαίνεται αστείο το ότι όλο αυτό ξεκίνησε επειδή ΔΕΝ έπρεπε να αντιδράσω ειρωνικά σε ποστ τύπου "βάλτε τον ντίο στο λόγκο γιατί είχατε βάλει και τον μαικλτζάκσον", γιατί γενικά δε θεωρώ ότι είμαι από τα άτομα που απαντούν στα πάντα με ειρωνία, αλλά σοβαρά, το να απαντάς στα πάντα με ειρωνία και το να μην απαντάς σε τίποτα με ειρωνία, όσο ηλίθιο κι αν σου φαίνεται, είναι εξίσου ακραία. Στο κάτω κάτω, όλοι λέμε μαλακίες πού και πού, κι εμένα μ'έχουν ειρωνευτεί κι είχαν δίκιο, δεν υπάρχει θέμα, είναι ένας τρόπος ανάδειξης κάποιας μαλακίας. Τώρα το να απαιτεί κάποιος να του μιλάω με σοβαρότητα και σεβασμό όσο μεγάλη μπαρούφα κι αν έχει γράψει, και ειδικά σε ένα φόρουμ, νομίζω ότι είναι αρκετά πέρα από τον προσωπικό μου κώδικα του καθωσπρέπει.

αυτό είναι ακριβώς που μου είπε και ο λόκι στο εμεσέν. Νομίζω ότι για τους περισσότερους είναι απλά η αδυναμία της βαριεστημάρας που λέγαμε με τον ντράγκονλορντ, να ασχοληθείς για να προχωρήσεις μία επαφή με άτομα τα οποία βρίσκονται σε πολύ διαφορετικό μήκος κύματος από εσένα, είτε είναι "διαφορετικοί" είτε έστω και "χαζοί", την ύπαρξη των οποίων δεν αμφισβητώ. Αλλά πάντοτε ακόμα και στην πιο λεπτή ειρωνία, υπάρχει το σπάργανο του "είμαι υπεράνω από εσένα" που περνάει πλάγια, η ίδια λογική, σε ένα καθημερινό, ίσως υποσυνείδητο, πλαίσιο, που πολλά πολλά βήματα παραπέρα και αφού μετουσιωθεί από αποφυγή σε απέχθεια και απαξίωση, καταλήγει στη βία και στην εξουσία, την βία και την εξουσία πολλών διαφορετικών τρόπων και ορισμών. Για αυτό με ενδιαφέρει η άποψη αυτών που ενστερνίζονται την κοινωνική απαξίωση, είτε των χαζών, είτε των αδύναμων, των φολς, των φλώρων, δε ξέρω τι, σαν μία πολιτική ζωής, σαν ένα πιστεύω.

Το "σπάργανο του είμαι καλύτερος από σένα" υπάρχει σε πολλές συμπεριφορές, πχ στην επιμονή του φορντ και τη δική σου να αναδείξετε το πόσο αντιμετωπίζετε τους συνανθρώπους σας με σεβασμό και ευαισθησία σε αντίθεση με όσους τολμούν να ειρωνεύονται πού και πού (φτάνοντας στην πορεία να τους πεις μέχρι και σκατόψυχους).

Κι εκεί ερχόμαστε στα οντοπικ που είναι μια αιώνια κουραστική κουβέντα που μπορείς να κάνεις με κάποιον σαν τον χελμ ή το φθόγγο και πιθανότατα δεν θα καταλήξετε ποτέ πουθενά γιατί βασίζεται -πιστεύω- σε μια χαωτική διαφορά κουλτούρας στο χιούμορ. Για κάποιους γοητευτικοί ανθρώποι είναι ο maddox, τα τρολλς του 4chan και οι faeenamalakes του κόσμου αυτού, για κάποιους άλλους ο δαλάι κωλοφακιν λάμα και όποια άλλη πουσταδελφή, προσβάλλονται από τους πρώτους και πολύ καλά κάνουν, μπορεί επίσης να υπερασπίζονται και τη χορτοφαγία τους και τα τσακρα τους με τον ίδιο τρόπο και σας αγαπάμε με τον τρόπο μας αλλά παιδιά κάποια στιγμή καταλάβετέ το, στο μπούτσο μας.

Ε, αυτά.