εγώ πάντως απογοητεύτηκα ψες, τη μέρα μετά από προχθές δηλαδή, και όχι σε κάποια τυχαία συγκέντρωση, όταν μας διέλυσαν τα καλά ΜΑΤ και κατεβαίναμε (πολύς κόσμος) την Πανεπιστημίου με (σχετική) ηρεμία, και ένας τύπος επιτέθηκε σε ένα εντελώς καπιταλιστικό καρτοτηλέφωνο, του μίλησε ένας (1) τύπος και του είπε "άστο φίλε τηλέφωνο είναι" και όλοι οι άλλοι συνέχισαν σιωπηλοί, και σε τρία άλλα πιτσιρίκια που πήραν πέτρες και άρχισαν να τις πετάνε, πάλι μόνο μία φωνή ακούστηκε και καμία άλλη συνδρομή. Τα δε 15χρονα, μόλις άκουσαν τη φωνή, γύρισαν λίγο κοίταξαν, και όντως σταμάτησαν. Δεν είναι τόσο δύσκολο, πραγματικά.
