zihuatanejo δε θυμάμαι να το έχω κάνει ποτέ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τον αγαπώ. Δεν είναι σε φόρμα, ήταν τόσο καιρό τραυματίας, πριν 1-2 αγωνιστικές έπαιζε με ενέσεις, ε είναι λίγο η σκιά του μεγάλου ποδοσφαιριστή τζέραρντ. Τι να κάνουμε που δεν έχουμε άλλους. Αν βέβαια αναφέρεσαι στο καθαρότατο πέναλτυ που δε δόθηκε, αυτό είναι άλλο!

Τι να σου πω ρε μπρους, εγώ βλέπω αγγλικό ποδόσφαιρο γιατί μ'αρέσει, και δεν μπορώ να μπω στη διαδικασία να το παρακολουθώ σαν οπαδός ελληνικής ομάδας, να κερδάμε τους μαλάκες να παίρνουμε πρωταθλήματα κι όλα καλά. Προφανώς και θέλω να δω τη Λίβερπουλ να παίρνει πρωτάθλημα (κυρίως γιατί δεν την έχω δει ποτέ ) αλλά βασικά θέλω να τη δω να παίζει σαν μεγάλη ομάδα. Αυτό που με θλίβει από το σεπτέμβρη δεν είναι ότι χάνουμε από μικρότερες ομάδες. Όλες οι ομάδες έχουν δικαίωμα στη νίκη. Αυτό που με θλίβει είναι ότι βλέπω μια ομάδα με όνομα και ιστορία και φανέλα και όλα αυτά, να έχει κόμπλεξ κατωτερότητας, να μην είναι στην πραγματικότητα 'ομάδα' αλλά ένα σύνολο από μέτριους παίκτες που ρεζιλεύουν τη φανέλα που φοράνε. Δεν τη θέλω έτσι τη Λίβερπουλ και όταν κέρδισε 2-0 τη μαντσεστερ ναι μεν χάρηκα εκείνη τη στιγμή, αλλά ήταν κάτι που μάλλον περισσότερο πικρή γεύση μου άφησε, γιατί ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Ακόμα και εγώ το ήξερα, αλλά ο ράφας μας έλεγε ότι γυρνάμε σελίδα τώρα και τέτοια. Ακόμα σελίδες γυρνάμε αλλά το βιβλίο γίνεται όλο και χειρότερο. Και ο μαλάκας εξακολουθεί να λέει ότι πάμε για μια θέση στην τετράδα, την ώρα που μας έχει περάσει ακόμα κι η σίτυ που ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν πότε πήραν κάτι εκτός από Χ. Αυτό που με θλίβει δεν είναι ότι δεν κερδίζουμε, αλλά το ότι με έχουν φέρει σε ένα σημείο που δεν πιστεύω ότι μπορούμε να κερδίσουμε, και ούτε οι ίδιοι το πιστεύουν. Πέρσυ μέχρι το τελευταίο σφύριγμα κάποιου ματς ήμουν στην τσίτα γιατί ήξερα/ ένιωθα πως μπορούσαμε να σκοράρουμε, ή τέλος πάντων να κάνουμε κάτι καλό. Τώρα βλέπεις κάτι μηδενικά τύπου λούκας και ο μόνος λόγος να είσαι στην τσίτα είναι επειδή δεν ξέρεις πόσο θα ρεζιλευτείς, όχι πόσο θα ρεζιλέψεις. Με ενοχλεί που συμβαίνει αυτό, με ενοχλεί που έχουν αφήσει τη λίβερπουλ να ξεπέσει έτσι, και δε θέλω να παίρνει αποτελέσματα απλά για να τα παίρνει και να επαναπαυόμαστε στη μετριότητά μας, θέλω να κάτσουν και να ασχοληθούν να τη χτίσουν γερή και δυνατή, να γίνει πάλι αυτή η ομάδα που θα χρειαζόταν ένα (1) ακόμη γκολ για να περάσει, και ΘΑ ΤΟ ΕΒΑΖΕ. Η ομάδα που θα έχανε 3-0 σε ημίχρονο τελικού, και θα το γύρναγε. Και αυτό που με ενοχλεί περισσότερο, είναι η ειρωνία πρωτοσέλιδου ελληνικής αθλητικής εφημερίδας, θλίβερπουλ και χύνω ... δάκρυα συγκίνησης - αλλά βέβαια, στην ελλάδα έτσι έχουμε μάθει.
Αυτό που μάλλον προσπαθώ να πω, είναι ότι με ξενίζει το να πανηγυρίζεις για το αποτέλεσμα, άμα η διαδικασία σε έκανε να κλείνεις τα μάτια σου από ντροπή. Η άρσεναλ, που πέρσυ τη θεωρούσα την πιο βαρετή ομάδα του σύμπαντος, φέτος για μένα παίζει την ωραιότερη μπάλα στην αγγλία. Ε, σήμερα δεν ήταν αυτή η άρσεναλ. Και το ένα γκολ ήταν αυτογκόλ, ούτε καν από μια σοβαρή απόπειρα, αλλά από μια εντελώς μαλακία φάση. Και το να πορωθεί κάποιος για μια τέτοια νίκη μου φαίνεται "κάπως". Αυτό.
Σας αφήνω τώρα γιατί έχω να γράψω μια εργασία για τον μπούρζουμ.