Σοσιαλισμός στα εξάρχεια

[carheart]

σαμπατάκ, είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια στα εξάρχεια έχουν πέσει ήδη γαμώ τα φράγκα σε σχέση με παλιότερα, έχουν ανοίξει πολλά μαγαζά, floca στην πλατεία, τράπεζα δίπλα στο underground, και η κατάσταση στην περιοχή είναι μια στάλα πιο εκπολιτισμένη στο καθαρά entertaining μέρος της. Από ότι ήταν πριν δέκα χρόνια για παράδειγμα, όταν και πρωτοπήγα, όταν και πρωτοείδα τι είναι αυτά τα Εξάρχεια. Και η διαφορά τους με Ψυρρή/Γκάζι (στα οποία δεν αντέχω να βρίσκομαι λεπτό τις βραδινές ώρες) είναι πως στα Εξάρχεια έχει (όχι τώρα πρόσφατα) επικρατήσει μια ιδεολογική ταύτιση περιοχής-χαρακτηρισμού. Όποιος πήγαινε Γκάζι/Ψυρρή πριν δυο χρόνια ήταν εγκληματίας, αλλά επειδή εμείς "ποτέ δεν πηγαίνουμε εκεί, δεν πάνε να σφαχτούν", όποιος πηγαίνει τώρα είναι "κανονικός άνθρωπος, άντε, τι περιμένετε, φτιάχτε Mall παντού". Γενικώς τα Εξάρχεια είναι ένα ιδιαίτερο μέρος, είναι λιγότερο φανταχτερό από όσο του προσδίδουν οι έξω, αλλά τεράστια μερίδα επισκεπτών λατρεύουν να αυτοορίζονται και να πασχίζουν να προσδώσουν ερεθίσματα/ιστορία/Ιδέα στο μέρος, με ακριβώς την ίδια λογική που πχ όλοι σφάζονται να προσδώσουν αναγκαστική προγονική ιδιότητα στον μεγαλέξαντρο για να πάρουν το όνομα της μακεδονίας της ξακουστής. Το πρόβλημά μου δεν είναι (πολύ) το τι είναι τι. Δεν με απασχολούν οι κάτοικοι, αγανακτισμένοι ή μη. Δεν με απασχολούν οι ανύπαρκτοι τελειωμένοι στη μεσολογγίου ή το μπλέξιμο των δεκάδων μορφών λαϊκής κουλτούρας που θα συναντήσεις εκεί. Δεν ενοχλούν την σωματική μου ακεραιότητα οι ναρκομανείς, με ενοχλεί που οι άνθρωποι αρρωσταίνουν έτσι. Δεν με ενοχλεί που αποτελεί χώρο έκφρασης ιδεών και προσωπικότητας για κάποιους.

Με ενοχλεί όμως να γίνονται εκατό προσαγωγές την μέρα Γιατί Έτσι, με ενοχλεί να τρώει κόσμος ξύλο Γιατί Έτσι, με ενοχλεί να μου ζαλίζουν οι ΜΑΤς (με ειρωνικά σχόλια, απειλές, βλέμματα, ΥΠΑΡΞΗ) καθόλη την περπατητή μου άνοδο σε όλη την ακαδημίας, με ενοχλεί να ακούω από κοινές γνώμες περί γκέτων, ενώ δεν τις ενόχλησε (στα αλήθεια) ποτέ, κανένα άλλο γκέτο. Ενοχλούμαι ιδιαιτέρως να ακούω για πρεζάκια, όταν στις τηλεοράσεις βλέπουν τον κάθε show biz ποτισμένο στην κόκα και λαζόπουλος και γιέα. Ενοχλούμαι ιδιαιτέρως να ακούω για εγκλήματα, κλεψιές και οτιδήποτε τέτοιο, όταν ξερω γω, ξανά πασοκ/νδ. Ενοχλούμαι επίσης να γενικεύω τόσο ξεδιάντροπα, αλλά το κάνω προς χάριν της ενόχλησής μου.

Και με ενοχλούν οι μπάτσοι. Είναι υπάρξεις κενού νοήματος, που βαράνε. Δεν μου αρέσουν αυτές οι υπάρξεις. Δηλαδή υπάρχουν παντού, στα πανεπιστήμια, στα εξάρχεια, στα φόρουμς, αλλά δεν βαράνε στο έτσι, δεν σκοτώνουν παιδιά απαραίτητα. Και δεν περιμένουν τους εκάστοτε Forf Prefects να δουν "μέχρι που θα τραβηχτεί η κατάσταση", λες και ως εδώ μπορούν να την δικαιολογήσουν αν κάποιος τους εξηγήσει τέσσερα γιατί.