Όχι ότι χρειάζεται κάποιου είδους επιβεβαίωση πλέον, αλλά και μόνο το γεγονός ότι συζητάνε άρση των περιορισμών με περισσότερα κρούσματα, από όσα είχαμε όταν τα επέβαλαν, δείχνει πόση σχέση με επιδημιολογικά δεδομένα είχαν.
Το lockdown είχε νόημα πέρσι τέτοια εποχή. Που δε γνωρίζαμε τίποτα για το νέο ιό, που τα συστήματα υγείας ήταν ανέτοιμα λόγω των νεοφιλελεύθερων δεκαετιών και που θέλαμε να περιορίσουμε την αρχική εξάπλωση.
Ό,τι έγινε από εκεί και πέρα είναι ευθύνη των κυβερνήσεων. Της γελοίας ελληνικής, αλλά όχι μόνο αυτής. Η ευρωπαϊκή αποτυχία ανταγωνίζεται σε ένταση την ελληνική.
Η Ελλάδα, λόγω της μεγάλης υπευθυνότητας που έδειξαν οι πολίτες - πάρα της περί του αντιθέτου αηδίες της λίστας Πέτσα - και του καλοκαιρινού πανδημικού time out, κέρδισε οχτώ μήνες, από το Μάρτιο μέχρι το Νοέμβριο.
Σε αυτό το διάστημα μπορείς να ενισχύσεις το σύστημα υγείας, να προσλάβεις γιατρούς, να χτίσεις δομές, να οργανώσεις σχέδια, να σχεδιάσεις τη λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας με τεστ και ιχνηλάτηση, χωρίς lockdown απεριόριστης διάρκειας, να αυξήσεις μέσα μεταφοράς, να διευκολύνεις την τηλεκπαίδευση και την τηλεργασία.
Σε αυτό το διάστημα επίσης μπορείς να εκμεταλλευθείς το σοκ της πανδημίας και τους περιορισμούς για να περάσεις νόμους που δεν έχουν τη συναίνεση της κοινωνίας και αλλάζουν το κοινωνικό συμβόλαιο, να δείρεις και να τρομοκρατήσεις τους πολίτες, να στοχοποιήσεις κοινωνικές ομάδες, να κάνεις δουλίτσες σε κάθε τομέα, να μοιράσεις χρήμα σε φίλους και γνωστούς.
Η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε το δεύτερο και έχει ευθύνη ανάλογη των θανάτων, των εξαντλημένων πόρων του ΕΣΥ, των διαλυμένων επιχειρήσεων, των εξουθενωμένων ψυχών.
Η εμβολιαστική αποτυχία είναι ευρωπαϊκή, όμως και αυτή ακουμπά στην αποτυχία του μοντέλου που μας έφερε ενώπιον της πανδημίας με διαλυμένα συστήματα υγείας και παντελή άρνηση των κυβερνήσεων να ανατρέψουν τις χρηματοδοτικές προτεραιότητες.
Από πέρσι λέγαμε, πώς το lockdown είναι το μετρό της διαχειριστικής ανεπάρκειας. Όσο πιο ανίκανος να χειριστείς την πανδημία, τόσο πιο σκληρούς περιορισμούς βάζεις για να μην σκάσει το σύστημα υγείας.
Όχι, δεν ήταν έτσι, ο ιός κυκλοφορεί μετά τις 21:00, κυκλοφορεί σε ανοιχτούς χώρους όπως η παραλία και άμα σε δει χωρίς SMS γίνεται έξαλλος και σε κυνηγάει μέχρι το σπίτι σου, ήταν η απάντηση, έτσι περιληπτικά.
Το lockdown δεν είναι χαβαλές λέγαμε, έχει κόστος, οικονομικό και ψυχολογικό, εξίσου ανεπανόρθωτο. Όχι, έλεγαν, είμαστε ανεύθυνοι που θέλουμε διασκέδαση, λες και αυτό ήταν το επιχείρημα.
Το επιχείρημα ήταν ότι το lockdown έχει κόστος και είναι μέτρο της διαχειριστικής ανεπάρκειας. Άρα έπρεπε να αυξήσουμε την ικανότητα μας να διαχειριστούμε την πανδημία. Τεστ, αραίωση στους πραγματικούς χώρους συνωστισμού, σοβαρότητα ώστε να νιώθουν οι πολίτες ότι έχουν νόημα οι θυσίες τους, ενίσχυση της χωρητικότητας του συστήματος υγείας.
Προτιμήθηκε η γελοιοποίηση, η εργαλειοποίηση της επιστήμης και η απονομιμοποίηση της προσπάθειας. Οι θυσίες μας πήγαν στράφι στο βωμό της TUI και της πηγαίας και ενδημικής γελοιότητας και κουτοπονηριάς της παράταξης που κυβερνά.
Πλέον υπάρχει περισσότερη γνώση για τον ιό και την αντιμετώπισή του και περισσότερη συνειδητοποίηση ότι ο άλλος δρόμος παίζει να κοστίζει λιγότερο από αυτόν που ακολουθούμε.
Εξακολουθεί όμως να είναι επικίνδυνο να κάνεις πράγματα που δε βγάζουν νόημα. Όπως η άρση περιορισμών που έβαλες με λιγότερα κρούσματα.
Ο ιός παραμένει επικίνδυνος. Και εμείς πάμε στην τύχη. Βασικά, ζούμε κατά τύχη. Θα πει κανείς τώρα "lockdown δε θέλετε, άρση δε θέλετε, τι θέλετε πια".
Κοινή, απλή λογική. Τίποτα άλλο. Να μην διαλύουμε τις ζωές μας χωρίς αντίκρυσμα, να μην πεθαίνουμε χωρίς λόγο, να μη ζούμε τον παραλογισμό χωρίς να φταίμε.
Χάσαμε ένα χρόνο για να ασχολούμαστε με τα παλαμάκια της Μαρέβας, τους περίπατους του Μπακογιάννη, το καθημερινό τσίρκο του Χαρδαλιά και να βλέπουμε την ακροδεξιά ατζέντα να επιβάλλεται με την ευκαιρία της πανδημίας. Πέθαναν χιλιάδες, καταστράφηκαν εκατομμύρια, ζουν σε παράλυση άλλοι τόσοι.
Παραείναι πολλοί και παραείναι πολύ για να βλέπουμε τέτοιες γελοιότητες και να κάνουμε τους χαζούς, όπως πέρσι που ήμασταν ακόμα σε σοκ και όποιος έλεγε "ρε μπας και κάνετε ό,τι να 'ναι", έβγαινε λίγο πολύ ανεύθυνος εγκληματίας.
