Σιγά, ρε παιδιά, καλύτερος δίσκος της χρονιάς στο είδος το νέο Martyrdod. Που αν κατέληξε εκεί το είδος, δηλαδή, γάμησε τα...
Δεν ήμουν προκατειλημμένος ούτε άπ' τη Century Media, ούτε απ' την κατηφόρα των πολλών τελευταίων δίσκων (κάποια, λίγα, καλά κομμάτια δε σώζουν την κατάσταση), μια χαρά θα γούσταρα να μου άρεσε ο δίσκος. Ωστόσο όντως καθάρισε κατά πολύ ο ήχος τους, όντως τα σκανδιναβικά folk-Amorphis-ικά riffs πάλι δίνουν έναν πανηγυρτζίδικο, παρά σκοτεινό τόνο, οι heavy metal επιρροές απλά γελοιοποιούν το σύνολο, για την πληθώρα solo ας μη μιλήσω και η ομοιότητα (από φωνή μέχρι riffs) με At the Gates είναι τόσο έντονη που καταντά αστεία. Για κάτι riff στο "Bait and switch" που κοπιάρουν ύστερους Tragedy ας μη μιλήσουμε -παρ' όλο που αυτή είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου, ε;
Safe neo-crust δίσκος χωρίς ίχνος επικινδυνότητας ή έστω θλίψης. Θ' αρέσει στους μεταλάδες μάλλον.
