Καλά, τι προσωπική επίθεση αναφέρεις, σιγά μην τσακωθούμε και για τους Martyrdod σε ελληνικό forum. Να 'μασταν σε κάνα σουηδικό πάει κι έρχεται.
Το μόνο πράγμα που όντως ξεχωρίζει στα φωνητικά του τυπά (και που δεν ανέφερα, γιατί προφανώς το post μου τόνιζε τα κακώς κείμενα) είναι οι καταλήξεις που ακούγονται σαν λυγμοί (όσοι τους παρακολουθούν από τα προηγούμενα albums καταλαβαίνουν τι εννοώ). Ωστόσο είναι η πρώτη φορά σε αυτόν το δίσκο που κάνει τα ουρλιαχτά του τόσο "σκισμένα" στυλ Lindberg στα παλιά (καλά) At the Gates. Και προφανώς ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ φωνητικά Lindberg που ήταν από τα πιο κολασμένα και προσωπικά που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ -δεν ακούω μία για generic metalcore χροιές κλπ.
Λατρεύω τη μελωδία, είναι ο ίσως ο κύριος λόγος που ερωτεύτηκα το neo-crust (και για να μην κολλάμε στις ταμπέλες εννοώ το στυλ Tragedy, From Ashes Rise, Requiem, Muga κλπ.). Ποτέ δεν αμφέβαλλα ότι και οι Martyrdod στην ίδια συνομοταξία ανήκουν -ίσως λίγο πιο d-beat στο πρώτο. Ωστόσο, δίσκο στο δίσκο, οι μελωδίες τους (όπως και ο ήχος τους γενικότερα) περισσότερο στο σουηδικό metal φέρνουν, παρά στο crust. Με αποκορύφωμα στον εν λόγω δίσκο που υπάρχουν κάτι σημεία που πραγματικά απορώ τι συγκρότημα ακούω (αναφέρομαι και σε κάτι ξεκάρφωτα mid-tempo και beat-down μέρη). Την ίδια απορία έχω και με τα συνεχόμενα και ανούσια solo.
Καλά το ότι η κουβέντα πάει απευθείας σε D.I.Y. "ελιτισμούς" κλπ. με το που αναφέρεται το όνομα ενός μεγάλου label, εγώ το βρίσκω και λίγο σαν μηχανισμό αυτοάμυνας αυτό, έτσι; Πόσο μάλλον όταν εξηγήθηκα εξαρχής. Μια χαρά το "Poisonous legacy", κι ας βγήκε από τη Southern Lord. Άλλο Southern Lord, κι άλλο Century Media, βέβαια, έτσι; Κι άλλο ένα οποιοδήποτε studio, κι άλλο τα Fredman με το Nordstrom. Τι να πω, μπορεί να ήταν κι ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΧΑΙΟ που σε αυτό το album μου χτυπάνε τόσο έντονα οι κακές metal επιρροές, να μην έπαιξε κανένα ρόλο ούτε το hype, ούτε ο παραγωγός, ούτε η εταιρεία. Μ' αρέσει που λες "μπορεί να ήταν συνειδητή επιλογή της μπάντας", λες κι αυτό δίνει συγχωροχάρτι. Δεν μπορεί, δηλαδή, συνειδητά η μπάντα να θέλει να πουλήσει λίγο περισσότερο σε διαφορετικά κοινά; Δε χρειάζεται να τους τράβηξε ο Fredrik απ' το αυτάκι.
Γενικά ο δίσκος δεν είναι για πέταμα, ε. Στο ίδιο μέτριο κλίμα με τα τελευταία τους, δηλαδή 2-3 καλά κομμάτια και κάποιες άλλες σκόρπιες καλές στιγμές. Απλά εδώ αυξήθηκαν επικίνδυνα οι ενοχλητικές επιρροές από το σουηδικό metal.
