Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την πολιτική ορθότητα δεν είναι η αυτολογκρισία, αλλά το γεγονός ότι συμβαίνει υπό τη δαμόκλειο σπάθη του κραξίματος που επέρχεται μιας "ατυχούς" έκφρασης. Βάζω σε εισαγωγικά τη λέξη, για να μην μπούμε στη διαδικασία να συζητάμε περί προθέσεων κτλ. Είναι αυτό αρκετό; Μπορεί και να είναι. Είναι σωστό; Αφού ενδεχομένως σταματάει τις "ατυχίες" από το να βρίσκουν χώρο στην καθημερινότητά μας, ίσως. Είναι υγιές; Καθόλου! Διότι σε αυτή την περίπτωση, το κίνητρο είναι και πάλι το εγώ κι αυτή η αναχαίτιση των ρατσιστικών/ομοφοβικών/σεξιστικών/προσβλητικών απόψεων, δε γίνεται βάσει συνειδήσεως και δουλειάς του καθενός με τον εαυτό του, τις ιδέες του, τις ρίζες του.
Αν καθίσουμε και υπεραναλύσουμε τι λέμε σε καθημερινή βάση, μπορεί να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως είναι καλύτερο τελικά να σταματήσουμε να μιλάμε. Διότι, λίγο ή πολύ, κάποιες από τις εκφράσεις μας θα αποτελούν προσβολή για μια ομάδα ανθρώπων. Μέσα στην αγανάκτησή μου, έχω τη χριστοπαναγία ψωμοτύρι. Μπορώ να υπερασπιστώ το μπινελίκι αυτό με πολλούς τρόπους, όλοι θα έχουν βάση και ουσία, δε θα πάψει όμως σαν γεγονός να προσβάλει κάποιους. Μπορώ να καταλάβω τον άνθρωπο που αντιλαμβανόμενος ότι κάποιος τον έκλεψε/αδίκησε/ατίμωσε θα πει "ρε τον πούστη" κι ότι δε θα το συνδέσει με τις ερωτικές προτιμήσεις/πράξεις του ατόμου, αλλά με την ατιμία. Δεν πιστεύω ότι το κάνει γιατί συνειδησιακά έχει τον ομοφυλόφιλο ως "άτιμο" στο μυαλό του, όχι σήμερα τουλάχιστον. Μπορεί κάποτε, από τους παππούδες μας και τους πατεράδες μας ακόμα να κρατάει έτσι, αλλά για σήμερα έχει περάσει σε ένα επίπεδο αυτοματισμού αυτή η κατάσταση και νομίζω έχει περάσει εντελώς στη λήθη η ρίζα της λέξης. Το ίδιο θαρρώ πως ισχύει και για τα "πουτάνα", "καργιόλα" και σε αυτό το σημείο νομίζω ότι πρέπει να σχολιαστεί το γεγονός ότι, πολύ δύσκολα ένας άνθρωπος που κοντεύει να σκάσει θα αρκεστεί σε ένα "ρε τον άτιμο", "αχ την κουτοπόνηρη". Δε γεμίζουν το στόμα αυτές οι εκφράσεις, δεν έχουν τη δύναμη να σηκώσουν την οργή, αν θέλετε.
