Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi (2017)

[Kelldorain]

Γιατί απαίσιο το Rogue One; Ειδικά από τη στιγμή που λες ότι δεν είσαι φαν του saga, δε βρίσκω κάτι που θα μπορούσε να σε χαλάσει τόσο πολύ, εκτός αν σε εκνεύρισε τόσο πολύ το pacing της ταινίας, που ειδικά μέχρι να μπει σε μια σειρά η ιστορία, ήταν αρκετά εύκολο να σε αποσυντονίσει. Όμως εγώ το θεώρησα αρκετά καλύτερο από το Episode VII, το οποίο είναι και με διαφορά το χειρότερο της σειράς, για μένα.

(Νόμιζα ότι είχα ποστάρει απάντηση αλλά μάλλον όχι, γτφ. Οφφ τόπικ όπως και να 'χει, αλλά βαριέμαι)

Θεωρώ την πρώτη 1.30 ώρα της ταινίας απ' τα χειρότερα πράγματα που έχω δει πρόσφατα. Τα προβλήματα με τον ρυθμό όπως λες ισχύουν όπως επίσης και με το editing αφού δεν υπάρχει καμία αισθητική σύνδεση μεταξύ των σκηνών, αλλά δεν εντάσσονται εκεί οι βασικές μου διαφωνίες. Από την πλοκή της και μόνο, αυτή είναι μια άχρηστη ταινία, κάτι που θα ταίριαζε περισσότερο σε ένα tie-in κόμικ ή βιβλίο. Το ότι αυτή η αναλωσιμότητα γίνεται με τη σειρά της θεματικό κέντρο για τους ίδιους τους χαρακτήρες έχει ενδιαφέρον μόνο θεωρητικά, αφού στην πράξη είναι ένα οργισμένο πράγμα χωρίς χιούμορ και φαντασία, με τα δραματουργικά θέματα που είχαν τα prequels αλλά χωρίς το μάτι του -τεράστιου- Lucas. Δεν θέλω να γίνω σαν τους αντίστοιχους που κράζουν το 8 και να πω ότι αυτό το grimness δεν ταιριάζει στο συγκεκριμένο σύμπαν, όσο ότι πρέπει να ενταχθεί με σύνεση και προσοχή. Και ακόμα και όταν φτάνει στο climax -με κάποιες καλοσκηνοθετημένες σκηνές- το τέλος είναι ένα fan servicey πράγμα, με τον Vader στην τελευταία σκηνή να μην εξυπηρετεί κανένα δραματικό closure όσων έχουν προηγηθεί και απλά να υπάρχει για να ακουστούν τα χειροκροτήματα στην αίθουσα.

Ο θρύλος λέει (υποθέτω άτομα που ασχολούνται περισσότερο από μένα θα ξέρουν αν ισχύει ή όχι) ότι ο αρχικός τίτλος του Return of the Jedi ήταν Revenge of the Jedi πριν ο Lucas αποφασίσει ότι η εκδίκηση είναι μια έννοια που δεν ταιριάζει σε μια ομάδα ιπποτών όπως οι Jedi. Δεν περιμένω επανάσταση ή κάτι από ένα franchise της Disney με ό,τι σημαίνει αυτό αλλά η τελευταία εικόνα του Last Jedi που θα θυμάμαι είναι μια ανθρώπινη εικόνα ελπίδας. Αντίθετα η εικόνα που μου έχει μείνει από το Rogue One είναι μια CGI αηδία που ειρωνικά δηλώνει την έλλειψη κάθε είδους ανθρωπιάς από το συγκεκριμένο. Ένα απ' τα αγαπημένα μου κείμενα για σινεμά αναφέρεται σε μια σκηνή ιταλικής ταινίας που ζουμάρει στο σώμα ενός νεκρού χαρακτήρα. Δεν είμαι γενικότερα ηθικολόγος σε τέτοια θέματα, κυρίως γιατί θεωρώ ότι κάποιες φορές τέτοιες κριτικές αποτελούν εύκολες λύσεις/διόδους αποφυγής* αλλά η φάση με τον Cushing είναι νομίζω το όριο μου. Το οποίο βέβαια δεν παίζει και ιδιαίτερο ρόλο γιατί και οι προσωπικότητες των υπόλοιπων χαρακτήρων που ερμηνεύονται από actual ζωντανούς ηθοποιούς είναι σαν να μην υπάρχουν λολ.

*Κάπου εδώ να πω ότι παραμένω σκεπτικός απέναντι στις δυναμικά εκφραζόμενες κατηγορίες (και εδώ αλλά και γενικότερα) περί product placement, απρόσωπων franchises κλπ. Όχι γιατί διαφωνώ, προφανώς ισχύουν, όσο γιατί δεν εκφράζονται καθολικά αλλά για να υποστηρίξουν την όποια άποψη υπάρχει εξαρχής η οποία -με τα δικά μου κριτήρια- δεν βασίζεται σε κάνα σοβαρό criticism όσο σε σχόλια περί αληθοφάνειας πλοκής / κενά στο world building / ταίριασμα με μέρη του lore που έχουν αναφερθεί σε προηγούμενες ταινίες και που δεν με ενδιαφέρουν κα θο λου. Δεν θέλω να μπω σε κλισεδιές περί ενοχών που φεύγουν με ταινίες που κάνουν έστω και παιδικές αλληγορίες/μηνύματα Για Την Εποχή Μας (αν και η αποθέωση που γνώρισαν τα μετριότατα/κακά Wonder Woman & Logan με φτάνουν κοντά) όσο να πω ότι η όποια κριτική γίνεται πρέπει να αποφεύγει επιφανειακές απόψες και εύκολα τσιτάτα. (μια καλή/κακή στιγμή να πω ότι θεωρώ την πιο ενδιαφέρουσα superhero -όχι γενικότερα blockbuster- ταινία της τελευταίας 8ετίας το Batman vs Superman με τα χίλια προβλήματα που έχει)