έχω δει να ξεφτελίζουν ομοφυλόφιλο στο κέντρο στο Ναύπλιο όταν ήμουν φαντάρος. και ναι, ντρέπομαι που το παραδέχομαι, αλλά δεν είχα τα αρχίδια να αρχίσω να κατεβάζω καντήλια και τελοσπάντων να αναμετρηθώ με όλους αυτούς τους χυδαίους, γελοίους και απαράδεκτους μάτσο ή όχι-και-τόσο-μάτσο-αλλά-το-παίζω τύοπυς. θες λίγο ο υπερβολικά άνισος συσχετισμός δυνάμεων, θες λίγο η γενικότερη νοοτροπία του φαντάρου "κοίτα μόνο και μη μπλέκεις σε καταστάσεις που δε σε αφορούν άμεσα", θες λίγο η έκπληξη του "δεν είναι δυνατόν να το ζω αυτό", δεν είπα τίποτα. φοβάμαι πως υποσυνείδητα μπορεί και να λειτούργησε και ο φόβος "μην τον υπεριασπιστείς γιατί μπορεί να ταυτιστείς μαζί του στα μάτια των υπολοίπων". ελπίζω να μην ισχύει κάτι τέτοιο. τεσπα δεν έκανα τίποτα και το μετάνιωσα αργότερα. μισο-υποκριτικά μισο-ειλικρινά προσπάθησα μετά το συμβάν να του κάνω παρέα (τουλάχιστον στο φαγητό) γιατί αισθανόμουν τύψεις που έκανα την πάπια εκείνη την ώρα που έπρεπε και είχε απομονωθεί τελείως. ήταν αδιάφορος, δε θα κάναμε παρέα έξω από το στρατό σε καμία περίπτωση.
έχω κάνει την αυτοκριτική μου και επιδέχομαι κριτική στα κομμάτια στα οποία υστερώ ή κουβαλάω ακόμη κατάλοιπα.
το να απολογούμαι όμως που κριτικάρω έναν γελοίο τύπο που υστεριάζει με τη γιουροβίζιον, αγοράζει περιοδικά της λίτσας πατέρα, η μόνη του έγνοια είναι πότε θα πάει για ψώνια για να ικανοποιήσει τον κιτς καταναλωτισμό του και μιλάει τόσο ενοχλητικά ζουζουνίστικα που και το πιο ενδιαφέρον πράγμα στον κόσμο να έλεγε, δε θα μπορούσες να το ακούσεις είναι παντελώς άσχετο.
είναι δύο διαφορετικά φαινόμενα που τυχαίνει να συμβαίνουν στον ίδιο κόσμο και το ένα κακώς κείμενο σε καμία περίπτωση δεν εξιλεώνει το άλλο.
