Το βράδυ έπινα Μεταξά, το "φτηνό", το τριάρι, που βγάζανε και στα μνημόσυνα (*τελευταία συνήθως βγάζουν κάτι τελειωμένα, κατηγορίας Κονιακάρα Lidl... ενηουέη).
Βλέπω λοίπον στον ύπνο μου ότι:
Έχουν σκοτωθεί σε τροχαίο δύο αδέρφια, συγγενείς-συγγενών μου, άτομα δηλαδή που δεν είχα συγγενικό δεσμό μαζί τους. Είμαι όμως αρκετά συντετριμμένος ενώ παράλληλα στηρίζω θεία από τους ώμους να μην καταρρεύσει από την οδύνη...
Πάω στο σπίτι των μακαρίτηδων για να συλλυπηθώ. Το οποίο είναι το δίκο μου πατρικό (...) αλλά εγώ κλάην, πιάνω και φιλάω σταυρώτα γύρω στους 10-15 θείους/θείες μου, οι οποίοι κάθονται όλοι στην σειρά σε έναν καναπέ. Προς το τέλος της σειράς, δύο είναι ντυμμένοι cosplay, κάτι σε spiderman /daredevil / deadpool φάση... και τους χτυπάω φιλικά στον ώμο.
Στο τέλος όμως της σειράς κάθεται ο πατέρας μου, ο οποίος μου ζητάει διακριτικά να τον βοηθήσω να περάσει κάρτα στο κινητό του - γέρος άνθρωπος γαρ...
...και ο λόγος που ξύπνησα και γέλαγα...
Spoiler
