ψωμί του τοστ (και τοστ γενικότερα)
καταρχάς, δεν μ'αρέσει κανένα ψωμί εκτός του "φέτες ζωής" κρις κρις το μαύρο. όμως οι δύο ακριανές φέτες σ'αυτό είναι "κλειστες" (άκρη της φρατζόλας) τις οποίες δεν προτιμώ ιδιαίτερα.
επομένως κάθε φορά που φτιάχνω τοστ, όσο έχω ακόμα ψωμί, αγνοώ τις ακριανές φέτες νιώθωντας γαματος - "αριστοκράτης" που έχω την πολυτέλεια να διαλέγω το εκλεκτό πράγμα που υπάρχει ενδιάμεσα. όταν τελειώσουν όλες οι υπόλοιπες, νιώθω μεγάλη χαρά που μέσα στη "φτώχεια" μου υπάρχουν έστω δύο ακριανές φέτες για να φτιάξω ένα "ταπεινό" τοστάκι που θα μου κρατήσει συντροφιά στο πρωινό μου.
επίσης περι τοστ, μου τη δίνει όταν τελειώνει το τυρί πριν από το ζαμπόν και τούμπαλιν. παλαιότερα μου την έδινε όταν δεν τελείωναν ψωμί-τυρί-ζαμπόν ταυτόχρονα, σε σημείο να αγοράζω 7 φέτες ζαμπόν και τυρί γιατί τόσο ψωμί για τοστ είχα. μετά απλά έκρινα ότι είμαι ηλίθιος και το σταμάτησα. ακόμα ωστόσο θα φροντίσω ώστε τα ζαμπονότυρα να τελειώσουν σίγουρα αν τελειώνει το ψωμί, γιατί "θα χαλάσουν". το ψωμί δεν με πειράζει αν μείνει, γιατί με τον "εκπληκτικό" τρόπο που το κλείνω δεν θα χαλάσει ποτέ.
