Όταν κάποτε προσπάθησα να διαβάσω το παρόν θρεντ, γενικά δεν έβγαλα και πολλά και κουράστηκα γρήγορα είναι η αλήθεια.
ΌΜΩΣ σε κάποιο ποστ θυμάμαι να αναφέρεται το Μάστερ οφ Πάπετς ως το απόλυτο μέταλ άλμπουμ (δεν βάζω το χέβυ, επειδή δεν το θεωρώ τέτοιο). Τα τεκμήρια γι' αυτό ήταν κάτι κριτικές από «σοβαρα/επαγγελματικά» έντυπα τύπου GUITAR-UNIVERSE_O_Satriani_εμφύτευσε_2οΠΑΡΑΜΕΣΟ_για-ταχύ-τερο_shredding, τα οποία του χάριζαν απλόχερα άριστες βαθμολογίες.
Λοιπόν, σας ενημερώνω ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτή των μεταλλάδων που δεν θυμούνται το μέταλ μόνον όταν γίνονται πολυδιαφημισμένες συνεργασίες (βλ. ΛΟΥΛΟΥΔΟΥ), αλλά ακούνε κάθε μέρα δουλειές από όλο το φάσμα του ήχου ανεξαρτήτως πωλήσεων και δημοσιότητας, και το κυριότερο στηρίζουν τις live εμφανίσεις και επιβραβεύουν τις μπάντες αγοράζοντας τους δίσκους τους. Αυτό το «μέτωπο», λοιπόν, των μπλόγκερ, των «καμένων» μεταλλάδων, και των 1002 άλλων τύπων ακροατών, δεν θεωρεί σε καμία περίπτωση το Μάστερ τόσο ομοφώνως τον καλύτερο μέταλ δίσκο.
Εντελώς ενδεικτικά αναφέρω τη βαθμολογία που έχει συγκεντρώσει στο Metal Archives, όπου ύστερα από 21 κριτικές βρίσκεται στο 79%.
Και μιλώντας καθαρά για το album: μέχρι προσφάτως ήταν το μόνο φουλ που είχα από την μπάντα (αγόρασα το Κιλ εμ Ολ για να στηρίξω ένα νεοσύστατο δισκάδικο, λολ). Όταν το πρωτοάκουσα το ευχαριστήθηκα όσο και άλλους αρκετά αγαπημένους μου θρας δίσκους (π.χ. seasons in the abyss), αλλά σε καμία περίπτωση αυτό το ενδιαφέρον δεν παρέμεινε, με αποτέλεσμα να έχω να το ακούσω ολόκληρο εδώ και πέντε χρόνια τουλάχιστον (το αγόρασα 3η Γυμνασίου ή 1η Λυκείου).
Επιγραμματικώς, ένας δίσκος που δεν αγγίζει τις καλύτερες στιγμές των Iron Maiden, Judas Priest, Black Sabbath, Manowar, Savatage, Riot και λοιπών βριχώμενων μεγαθηρίων.
