Μια ακόμα πιο εξαιρετική εποχή.

[metamelia3]

για να μην φανώ υπεράνω, όπως ο κάλκης..

λοιπον, εδω δεν ξερω γιατι αλλα ειναι ενα σημειο στο οποιο με παρεξηγουν ολοι. δεν ειμαι καθολου υπερανω του συνταγματος και δεν απαιτω απο καποιον να εχει διαβασει ολον τον μαρξ για να ακουσω αυτα που λεει. ουτε ειμαι τοσο αυστηρος σε καποια πιο "αθωα" φαντασιακα καταλοιπα εθνικιστικων σημασιων. ουτε ειμαι αυστηρος αν η κρατιστικη θεση καποιου ειναι διαπραγματευσιμη. υπαρχουν μορφες που αυτα πανε προς τον μικροαστικο φασισμο και μορφες που αυτα πανε προς το ξεπερασμα τους.

το προβλημα μου εμενα ειναι το εξης απλο: ειναι δυσκολο να μιλησεις μπροστα σε τοσο κοσμο αν δεν το εχεις ξανακανει ποτε. κι εγω που εχω βρεθει καμποσες φορες σε μεγαλες συνελευσεις, μονο μια φορα εχω καταφερει να μιλησω μπροστα σε πολυ κοσμο και ειχα πιει ενα μπουκαλι τσιπουρο. τις υπολοιπες σκυβω το κεφαλι και απλα ακουω. με φοβιζουν τα πληθη και δεν ειμαι ο μονος.

αλλα μου ειναι υπερβολικα ευκολο να μιλησω οταν οι καταστασεις δεν εχουν συγκεκριμενες ανταγωνιστικες απαιτησεις, οταν δημιουργουνται αυθορμητα. δεν ειμαι ο τυπος που θα μεινει σιωπηλος σε μια παρεα 20 ατομων π.χ. ετσι και στο συνταγμα: η αυθορμητη γλωσσα που θα μπορουσε να αναπτυχθει, η πολιτικη ζυμωση που θα μπορουσε να γινει, η νεα πολιτικη φιγουρα που θα μπορουσε να αναδυθει αποκλειεται και στην θεση της βλεπουμε απλα ενα "περαστε κοσμε" βημα συνθηματολογιας και καμια διαθεση απο κανεναν που κραταει το μικροφωνο να κανει διαλογο. το πρωτο πραγμα που εγινε στην "αμεση δημοκρατια" (αληθεια, πώς πηρε τοση επισημοτητα ο ορος?) ηταν να παρουσιαστει ο κινδυνος της ρητορειας. πιανει το μικροφωνο η αριστερατζα, δημιουργει το λεξιλογιο, το πλαισιο, καταλαμβανει τον χρονο και για μια ακομα φορα δολοφονει πολιτικα ενα μαζικο εγχειρημα. οπως παντα.

τελος παντων δεν ειμαι υπερανω του συνταγματος
ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ