Χμ δε διαφωνώ, όλα αυτά υπάρχουν, πάντα υπήρχαν στις ταινίες του, αλλά εμένα αυτό είναι που με κάνει να τον λατρεύω, ότι χώνει όλα αυτά τα στερεότυπα (το ρέκβιεμ ας πούμε είχε απείρως περισσότερα) για να "καθαρίσει" από παράπλευρους συνειρμούς, να τα κάνει όλα εύκολα και φιλικά στη σκέψη για να επικεντρωθεί στο μήνυμα που θέλει να περάσει και να κατευθύνει εκεί ακριβώς που γουστάρει τη σκέψη του θεατή. Κάτι σαν ακουστική εκτέλεση κάποιου ροκ κομματιού ας πούμε.
Για μένα αυτό είναι ταλέντο και δε το βρίσκω ρηχό για να είμαι ειλικρινής.
