Δεν διαβάζεις καλά: Το ομώνυμο, το The Box, άντε και το Annihilator, τα ανέφερα. Για τις άλλες ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ με ΣΚΑΤΑ τύμπανα, δεν θέλω να επεκταθώ, όταν είσαι ο Jeff Waters και έχει γράψει ολομόναχος τις δύο δισκάρες, θα έπρεπε να ντρέπεσαι να κυκλοφορείς αυτό το πράμα, στην καλύτερη για αρπαχτή b-side σε σινγκλ του Set the World on Fire είναι. Φαινόταν πού πήγαινε βέβαια το πράμα.
Και προφανώς δεν ακούω κάθε μέρα από τις μπάντες που μου αρέσουν τέτοια σκατά. Εκείνη την χρονιά κυκλοφόρησαν και κάποια Youthanasia (έτσι το κάνουν σωστά το πιο straight και mellow αν έχεις αρχίδια) και Low, Get What You Deserve, Two Faced για κάποιους δεν κώλωσαν να βαράνε, και ένα Burn My Eyes ή Far Beyond Driven για όποιον ήθελε "μοντέρνα" και βέβαια ένα Downward Spiral για τυχόν ιντάστριαλάκηδες, ένας τομέας που διέπρεψε στην αποτυχία ο Jeff αργότερα.
Στον λάκκο με τα κωλοδάχτυλα και το Divine Intervention φυσικά της ίδιας χρονιάς (Σλεϊεράς ναι, αλλά ουχί άμπαλος!), άλλος δίσκος από κει με τρία κομμάτια και τα υπόλοιπα για φρίσμπι. Ή η άλλη μαλακιάρα των Overkill, το W.F.O., που σαν τον ΚΟΤΚ έχει και αυτό οπαδούς, παντού υπάρχει ένας Μύθος.
Τι συζητάμε τώρα, τα πάντα όλα.
Στην τελική, όταν έχεις ένα κιθαρίστα Μέσι και ντράμερ έναν Γκέντσογλου, ΠΑΣ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ.
Τα έχουν πει κάποιοι: The band is as good as the drummer.
