Λοιπον επειδή βαριέμαι να διαβάσω αυτή τη στιγμή τα προηγούμενα, αναφέρω μόνο την δική μου οπτική που αφορά εμένα και μόνο.
Πρώτα απ' όλα δεν νομίζω οτι βλέπει κανείς οπαδός/φίλαθλος μια ομάδα σαν εταιρία. Ανάμεσά τους κι εγώ.
Προσωπικά λοιπόν ξέρω οτι είναι τελείως ανούσιο έως και -λογικά αν το σκεφτείς- χαζό, να μην μπορώ να κλείσω μάτι πολλές φορες όταν έχουμε χάσει ματς, ή να δακρύζω σαν τον μαλάκα βλέποντας να παίζει ο Σαραβάκος πέρυσι στη φιέστα της κατάκτησης του ντάμπλ. Ξέρω οτι από την πλευρά της λογικής είναι γιγαντιαία μαλακία να ουρλιάζω σαν το παρλιακό όταν βλέπω τον Παναθηναικό να σκοράρει. Ξέρω οτι μου βγάζει τον πιο ανώριμο εαυτό μου. Ξέρω οτι με κάνει να δείχνω κάφρος. Ξέρω οτι στην πλάτη μου σαν οπαδού, ενδεχομένως να υπάρχουν συμφέροντα, ξέρω οτι υπάρχει απίστευτη βρώμα και υποκρισία σε όλο αυτό και πως δεν θα έπρεπε να σκάω. Ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση, ο Παναθηναικός (φαντάζομαι και η κάθε ομάδα που έχει ο κάθε οπαδός), μου προσφέρει συχνά χαρές στη μίζερη ζωή μου. Μου δίνει ένα μέσο εκτόνωσης. Μου δίνει πίσω το πρωτόγονο δικαίωμα να στηρίζω σύμβολα και χρώματα. Με σταματά πολλές φορές από το να σκέφτομαι την γελοία μου ύπαρξη, και να μπορώ να την πω στον δίπλα όπως κι εκείνος σε μένα. Είναι η γέφυρά μου με την αθωότητα της τρίτης δημοτικού, και με τα ζωώδη ένστικτα του νεάτερνταλ. Είναι η βαλβίδα μου να μην τινάξω το καπάκι της χύτρας πώς να στο πω αλλιώς. Το δεκανίκι της σαθρής προσωπικότητάς μου ρε αδερφε... Άλλοι έχουν τα τσιγάρα τους, άλλοι έχουν το αμάξι τους, άλλοι το κόμμα τους εμένα οι πρέζες μου είναι το metal και ο Παναθηναικός. Κι αν όλα τα παραπάνω σου ακούγονται γραφικά -όπως και είναι δηλαδή- κι αναρρωτιέσαι γιατί αφού γνωρίζω τον ηλίθιο και μάταιο χαρακτήρα τους παρ' όλα αυτά συνεχίζω, τράβα ρώτα έναν καπνιστή αφου ξέρει οτι τον σκοτώνει, γιατί εκείνος συνεχίζει να καπνίζει...