Μία βασική παραδοχή για το πως ο homo sapiens επιβίωσε ενώ οι homo floresiensis, homo heidelbergensis, home neanderthalensis κτλ απεβίωσαν είναι το λεγόμενο "small gut, big brain". Όλα τα ανθρωποειδή πλην του του ανθρώπου έχουν πολύ μεγάλο πεπτικό σύστημα. Είναι προσαρμοσμένο στη διατροφή των ανθρωποειδών με σκοπό να εξάγουν όσο το δυνατό περισσότερη ενέργεια από τη τροφή τους που είναι ακατέργαστη και ωμή. Γενικώς, όσο πιο ακατέργαστη η τροφή τόσο λιγότερη ενέργεια μπορεί να εξάγει ένα πεπτικό σύστημα. Αυτό λύθηκε, είτε το πιστεύεις είτε όχι, με το μαγείρεμα. Με το ψήσιμο ας πούμε, οι τροφές απελευθερώνουν την ενέργεια τους που εν συνεχεία είναι πολύ πιο εύκολο από έναν οργανισμό να την απορροφήσει. Λέει η υπόθεση αυτή λοιπόν πως μαζί με την αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες του ανθρώπου συνέπεσε και μία μετάλλαξη που έκανε το εξής απλό: μείωσε τη βιομάζα που χρειάζεται ο οργανισμός για να δημιουργήσει ένα επαρκές πεπτικό σύστημα καθώς το μαγειρεμένο φαγητό καθέστη πιο εύπεπτο και πιο πλήρες ενεργειακά. Σταδιακά, με τη διαδικασία της φυσικής επιλογής, αυτή η βιομάζα από έντερα έγινε εγκεφαλικός ιστός - άρα και τον έξυπνο άνθρωπο που έχουμε σήμερα, ο οποίος προτιμάει να τρώει τροφές πολύ υψηλές σε ενεργειακή απόδοση (τη πέτσα από το αρνί ) και το πεπτικό του σύστημα είναι πολύ μικρότερο από αυτό των άλλων ανθρωποειδών.