Τα γνωστά: Όταν το παιχνίδι ήταν στην πλευρά του Παναθηναϊκού η Σταντάρ ήταν πολύ επικίνδυνη ελέω Γιόβα και χόμο νεαντερτάλις. Όταν ήταν το ανάποδο, ο Παναθηναϊκός ήταν επικίνδυνος (όχι πολύ) αλλά ήταν συχνότερα από εκεί. Ο Σισέ έπαιξε καταπληκτικά στο πρώτο ημίχρονο, φοβερές πάσες και σέντρες, ο Σάλπι όμως όχι, ο Καραγκούνης όχι. Ο Λέτο καλός. Σισέ-Λέτο θα έλεγα ότι έπαιζαν επίπεδο τσου λου, από άποψη τρεξιμάτων και εκρήξεων και γενικής ποιότητας, οι άλλοι όχι τόσο.
Η Σταντάρ πάλι έπαιζε εκνευριστικά ροκανίζοντας και το κάθε δευτερόλεπτο, αλλά μιλάμε για τακτική δουλεμένη έτσι; Συντήρηση δυνάμεων, οργάνωση στην επίθεση κλπ. Και αυτός ο Μποκανί, ενταξέι, δεν είναι να ντρέπεσαι καθόλου για γκολ που έφαγες, τι έκανε ρε το άτομο, σερί τριών κινήσεων, στρώσιμο ιδανικό και εκτέλεση. Παιχταράς. Ο Γιοβάνοβιτς επίσης θηρίο, λεβέντης, τι τρέξιμο και κράτημα ήταν αυτό, αυτοί οι δύο μόνο ανεβάζουν 50% την ποιότητα όλης της ομάδας. Βασικά αυτή είναι όλη η ομάδα. Ποίσω ήταν καφενείο πλην του τερματατζή που έκανε δυο τρεις καλές επεμβάσεις.
Ε, 10% είχατε να περάσετε, δεν σας έκατσε, λογικό αποτέλεσμα και καλύτερα για σας που δεν έχετε άλλα παιχνίδια. Ο Νιόμπλιας είναι λίγο αλαζόνας στις δηλώσεις, δεν είναι καλό αυτό.
