Αμνήζιακ νομίζω πώς κιεσύ κάνεις λίγο ότι δε καταλαβαίνεις γιατί θες να παραδεχτεί κάποιος επιτέλους 'ΝΑΙ ΕΧΩ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΑ'.
Όμως αυτά τα δυό μέτρα και τα δυό σταθμά ιδίως σε ζητήματα ηθικής και ιδίως εκεί που μπλέκεται και τέχνη και συναισθηματισμός είναι και πολύ ανθρώπινο να υπάρχουν και ιδιαίτερα δύσκολο να καταπολεμηθούν με απλούς συλλογισμούς.
Η ύπαρξη, η δράση και η ιδεολογία του Βίκερνες με κάνουν να νιώθω περίεργα. Όταν δεν ξέρω που σταματάει ο εθνορομαντισμός και η 'εφηβική τρέλα', που αρχίζει το μάρκετινγκ και που χώνεται η μούρλα σε όλα αυτά είμαι όντως ένας πολύ μπερδεμένος άνθρωπος. Όταν αυτός ο Βικερνες (που ήδη με έχει προβληματίσει σαν άτομο) παράγει μουσική που μου προκαλεί άλλους τόσους αισθητικούς προβληματισμούς, μαζί με νοσταλγία, μαζί με εικόνες, μαζί με ένα 'έτσι θα πρεπε να παίζεται αυτό' (που το βλέπεις και στην πράξη πόσο επιδρά), όταν με κάνει ξανά ψιλοπαιδάκι χαμένο στο δάσος με ένα filosofem, γίνομαι ένας ακόμα πιο μπερδεμένος αλλά και λίγο πιο ευτυχισμένος και καλύτερος άνθρωπος! Δεν θα δώσω λεφτά έμμεσα ή άμεσα σε αυτό τον άνθρωπο, θα σταθώ (επι)κριτικός αν χρειαστεί απέναντι στην όποια διαστρεβλωμένη και αντιανθρωπιστική πλευρά του, αλλά δεν θα τον σβήσω, δεν θα τον πώ καθυστερημένο, δεν θα τον εξομοιώσω με τον ξήγα γιατί δεν είμαι μηχανή, είμαι άνθρωπος, η 'ηθική' μου είναι πολύ σχετική και αυτά τα ρητορικά κολπάκια βίκερνες ναζιστής ξήγας ασφαλίτης δε μου λένε τίποτα, όπως πολύ λίγα πράγματα μου λέει και το φασίστες και οι κόκκινοι και οι μπλέ άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος.
Έχουμε σταθεί πολύ σε αυτό το τόπικ στην ηθική συνέπεια, σχεδόν σα να αγνοούμε ότι ζούμε σε ένα κόσμο οπου ελάχιστη σημασία έχει ποιόν θα κατακρίνεις και με ποιόν θα συμφωνήσεις μέσα από ένα φόρουμ, και όπου στην τελική επίσης ελάχιστη σημασία έχει αν θα κράξεις τον ξήγα και τον μπούρζουμ. Κολλάμε εκεί λοιπόν αντί να κοιτάμε πώς απορροφήσουμε όλα αυτά τα ενδιαφέροντα ερεθίσματα που έχει να προσφέρει ΑΚΟΜΑ και η 'σκοτεινή' πλευρά, να τα συμβιβάσουμε κάπως μέσα μας, να υπάρξει ζύμωση (έστω και μέσα απαυτά τα 'δύο μέτρα και δύο σταθμά') και να μη σταματήσουμε ποτέ να σκεφτόμαστε, καταλήγοντας σε απλοποιήσεις και ρητορικά κολπάκια στο er και στο κάθε er.
το α' πληθυντικό δεν ξέρω ποιόν αντιπροσωπεύει αλλά ακουγόταν ωραίο!
