Κυνόδοντας (2009)

[Shirime]

Spoiler

οκ, όσοι το είδατε και σας άρεσε λοιπόν, που έγκειται η χρησιμότητα μιας τέτοιας ταινίας; ή μάλλον όχι, ούτε καν χρησιμότητα, ποιο το νόημα γενικώς;
δεν αισθανθήκατε ούτε στιγμή πως βλέπατε μια μετέωρη ακρότητα; εκτός κι αν η κατάσταση που περιέγραφε είχε κάποια επαφή με την ελληνική πραγματικότητα όπως την βιώνετε, κάποια που εγώ δεν εντόπισα προφανώς (αυτό το τελευταίο ως αντίδραση για τα σχόλια που διάβασα για τον Οικονομίδη ή για το σκοτεινό χωριό...)

Η αποκρυπτογράφηση έχει ως εξής: μεγαλώνουμε σε ένα κοινωνικό σύστημα για να γνωρίζουμε αυτά που το σύστημα θέλει. Μέσα του συστήματος είναι η εκπαίδευση και η ήδη εκπαιδευμένη οικογένεια. Θέτουμε από μικρά παιδιά δεδομένα, τα οποία δεν έχουμε αφεθεί να επεξεργαστούμε, επειδή αποστερούμαστε την ελευθερία να το κάνουμε και την πληροφόρηση να γνωρίζουμε. Μόνη ελπίδα απόδρασης είναι ο ψυχικός και σωματικός αυτοτραυματισμός προς την μεγάλη απόδραση.

Η διαδικασία μόρφωσης, στην προκειμένη παραμόρφωσης, βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια των κηδεμόνων, οι οποίοι καθορίζουν μέχρι και του τελευταίου χιλιοστού τον αναπνεύσιμο αέρα των παιδιών τους. Το μονωμένο σύστημα σημαίνει μια αεροστεγή κατασκευή, που ακρωτηριάζει την αλληλεπίδραση με την πραγματικότητα. Τα τέκνα παραμορφώνονται απαρέγκλιτα -η παραμόρφωση συνίσταται στην απόσταση του συστήματος με την πραγματικότητα- σύμφωνα με τις αρχές του μονωμένου συστήματος που ακούσια τα περιβάλλει. Έτσι η φασιστικά ελεγχόμενη ενηλικίωση αποτελεί μια διεστραμμένη διαδικασία εκπαίδευσης, που έχει άκρως διαλυτικό χαρακτήρα για τον δέκτη. Τα παιδιά καλλιεργούνται ως άψυχη ύλη, η πνευματική ελευθερία και οι ιδιαιτερότητες τους καταποντίζονται, και τελικά πλάθονται σαν πηλός με το σχήμα των γονεϊκών διαταγών.

Ουσιαστικά ο Λάνθιμος καταγγέλλει μια ζωή δίχως έρωτα. Ως έρωτα δεν αναφερόμαστε στην πράξη της συνουσίας. Ως έρωτα αναφερόμαστε σε μια ευρύτερη διαδικασία πνευματικής συνδιαλλαγής. Βιωματικής ψηλάφησης του μη πεπερασμένου περιβάλλοντος. Μια διαδικασία ατέρμονης έκθεσης και αλληλεπίδρασης με το απέραντο τοπίο της πνευματικότητας. Ως έρωτα αναφέρουμε την πνευματική συνουσία, αυτή που μας επιτρέπει να προσαρτούμε διαρκώς νέους τόπους εντός μας, και μαζί τους να διευρύνουμε το φάσμα της "όρασης" μας. Αντ`αυτού έχουμε παραδοθεί εθελούσια σε μια ανέραστη και κομπιουτεραρισμένη ζωή. Σ`έναν αυτοπεριοριστικό ατομικό εγκλεισμό. Σε μια ζωή ανήδονων εκσπερματώσεων, όπου το μειδίαμα εμφανίζεται σαρκαστικά στα χείλη της ηδονής, που παραμένει πεισματικά ανέγγιχτη.

καλά, εκτός του ότι μου φαίνεται γενικότερα βεβιασμένο το κείμενο (τι "Μόνη ελπίδα απόδρασης είναι ο ψυχικός και σωματικός αυτοτραυματισμός προς την μεγάλη απόδραση." μωρέ μη χέσω), και πάλι, η ταινία μου φάνηκε μετέωρη, από άποψη αναφορών. όταν φτιάχνεις μια ταινία που ως στόχο έχει να καταπιαστεί με κοινωνικά θέματα, όταν θες να λες πως κάνεις κοινωνικοπολιτική κριτική, δεν μπορεις να βασίσεις όλο σου το έργο σε σοφίσματα. εκτός κι αν επιμένεις να θεωρείς την ελληνική κοινωνία ένα αποστειρωμένο, αποκλεισμένο κι ερμητικά κλεισμένο σύστημα, ή αν αισθάνεσαι πως στην ελληνική κουλτούρα και πραγματικότητα κυριαρχεί η αποστασιοποίηση και η χειραγώγηση των παθών...