Εγώ πάντως τρείς μήνες μετά την απαγόρευση (μια εποχή του έτους, 90 ημέρες και νύχτες) δεν έχω εντοπίσει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία να καπνίσω ακριβώς και απολύτως όπου μου γουσταρίσει. Μπαίνω σε μπαρς, κλαμπς, εστιατόρια, βενζινάδικα, νοσοκομεία, στο ΙΚΑ, στη ΔΕΗ, στο ΤΕΒΕ, στη ΛΜΑΤ, στο ΠΑΣΟΚ, στο ΚΑΠΗ πάντα με ένα τσιγάρο στο στόμα, ένα στο αυτί και πονηριά στο μάτι. Φυσάω καπνό στα μούτρα μωρών και καρκινιάρηδων γριών, κάνω τράκα σε γκόμενες και τους πιάνω τον κώλο, δίνω πίπα και μου φεύγουν τα σκάγια, σκορπίζω τρόμο, θάνατο, βενζόλιο, νιτροζαμίνες, φορμαλδεϋδη και υδροκυάνιο. Βλάπτω σοβαρά τους γύρω μου, παθαίνω στείρωση, προκαλώ εμφράγματα και εγκεφαλικά επεισόδια, γίνομαι εξαιρετικά εθιστικός μη με αρχίσετε. Και δε φοβάμαι τίποτα.
