1/ bjork-vespertine
απορώ που κανένας δεν το έβαλε ως τώρα στη λίστα του.
απιστευτότης ο δίσκος, απίστευτη η ίδια και ένα pagan poetry
που δεν μπορώ καν να σκεφτώ για ποιό λόγο δεν το είχα χώσει στο thread πραγματικής υπευθυνότητας.
2/ radiohead-kid a
τεράστιος δίσκος, αλλά τα είπανε και οι άλλοι πιο πριν.
να σημειώσω μόνο ότι το ''this is really happening'' που τραυλίζει ο yorke
στο idioteque μας στέλνει για ψώνια ομόνοια στο άνετο.
3/ mayhem-ordo ad chao
το λοιπόν, για το grand declaration of war έχω βαρεθεί να γράφω
και άσε και που και αυτό εδώ είναι εξίσου αγαπημένος δίσκος.
attila on drugs( elliminate illuminate δηλαδή), hellhammer άψογος και χωρίς τρίγκερς,
ένας κιθαρίστας με ΑΠΟΨΗ, και το μπάσσο να τα χώνει ύπουλα.
4/ clutchy hopkins-walking backwards
ε, 'ντάξει...ο άνθρωπος εδώ ζωγραφίζει. downtempo με εξαιρετικές μελωδίες που
μέχρι τώρα είχες και 'συ στο κεφάλι σου αλλά ο λατρείας κατάφερε και τις αποτύπωσε σε μουσική.
ενορχήστρωση για όσκαρ και φοβερή επιλογή ήχων.
στα συν το μόνο κομμάτι του δίσκου με φωνητικά-love of a woman(feat. darondo)
με τους πιο πουτανιάρικους και καταφερτζίδικους στίχους έβερ.
5/ mastodon-leviathan
ο καλύτερος mastodon δίσκος. τα είπατε και πιο πριν, τα πάντα όλατιναλέμε.
6/ terror x crew- έσσεται ήμαρ
αν κ άντεξα να μην αναφέρω το g.d.o.w., αυτό δεν μπορούσα να το αφήσω στην απ'έξω.
οι καλύτερες παραγωγές έβερ, πολυμορφία, μσήδες πορωμένοι που βρήκαν την αλήθεια τους,
μόνοι μας και όλοι σας, ο καλύτερος δίσκος της καλύτερης ελληνικής χιπ χοπ μπάντας. απλά.
7/ serafim tsotsonis-peak
ο δίσκος που έλιωνα πρόπερσυ το καλοκαίρι.
μελαγχολία, πιάνο, βιολί, μελαγχολία, echoes, reverb, μελαγχολία, ένα girlfist να μας υπενθυμίζει τα όσα δεν θέλομε, και ένα royal observer να
αναρωτιέται συνεχώς ''hey, where have you been?''.
χαλαρά πουσταράδες αν δεν το έχετε ακούσει.
'εξτρα συν- το live του στην πλατεία κοτζιάς για την ευρωπαϊκή εορτή μουσικής πρόπερσυ τον ιούλη.
'σοπεδωσ δεν λές τπτ. κάτι η βότκα στο καταμεσήμερο, κάτι τα γεμιστά που ρουφάγαμε αυτό το live ήταν άλλο πράμα.
8/ chemical brothers-push the button
ήμουνα μεταξύ αυτού και του come with us αλλά στα σημεία κέρδισε τούτο.
βγάλτε όξω το galvanize που ακουγόταν παντου και σας έσπασε τα παπάρια και δώστε βάση σε όλς τις υπόλοιπες κομματάρες.
από clean cut παραγωγές(boxer, marvo jing) στους γνωστούς ''υπερβολικούς'' ήχους των c.b. (the big jump) και από house ομορφιές(hold tight london) σε ηλεκτρονικούς χουλιγκανισμούς( believe), ο δίσκος λέμε τα έχει όλα και συμφέρει(στην κοινωνία και σε μας).
α, και shake break bounce τελειότητα.
9/ ufomammut-idolum
δεν είμαι κ ο πλεον μπαφοντουμιάρης αλλά αυτο εδώ το αγαπώ.
όγκος, όγκος κιάλλος όγκος, χάσιμο, μια φωνή κάπου πίσω να λέει τα δικά της και η τεραστιότητα του ammonia που σε κάνει να μην θες το κομμάτι να τελειώσει ποτέ.
α, και το φάντασμα του cobain πλανιέται πάνω από το stigma.
10/ enslaved-below the lights
άντε ρε γαμήσου που θες και ανάλυση.
