Ψυχολογικός εκβιασμός του ναθιμα αυτή η απάντηση, μη δίνετε σημασία. Για τις επόμενες 50 λέξεις μπορείτε να βάλετε τυχαία γκρίνια για τον αριθμό της λίστας. Τζενέρικ κράξιμο για σχόλια άλλων. Χιλια ευχαριστώ που δεν κάναμε λίστα για τα 90s δεν θα τελειώναμε ούτε την ώρα για τις λίστες της χρονιάς. Έχουμε και λέμε λοιπόν (σοβαρευτείτε τι σειρά θέλετε). Παρένθεση μόνο για να δηλώσω την εκτίμηση στο πως τα είπε ο ικονοκλαστ (και 2-3 ακόμα). Για την ΕΛΙΤ έτσι και αλλιώς αυτά είναι αυτονόητα.
Fennesz - Venice
Δε ξέρω τι λέτε εσείς παιδιά, αλλά αν θέλαμε να δώσουμε έναν ορισμό για το τι-ειναι-αυτά-τα-ηλεκτρονικοπερίεργα-τουτη-τη-δεκαετία, εγω αυτό εδώ θα έλεγα. Τόση ζεστασιά σε album ηλεκτρονικής μουσικής σαν και τούτο δω δεν νομίζω να έχει ξαναματαυπάρξει. Γιατί ακούμε το "Transit" και νιώθουμε ευρωπαίοι. Γιατί τέλος πάντων είναι από τα πρώτα πράγματα που άκουσα σε αυτά τα χωράφια. Έ θέλετε και άλλα;
Buck 65 - Secret House Against The World
Εγώ θα τηνε πω την μαύρη αλήθεια. Φαν το χιπ χοπ ποτέ δεν δήλωνα. Ακόμα και τώρα που μπορώ να πω ότι το εκτιμώ κατά τι περισσότερο σε σχέση με παλιότερα (ο κυριότερος λόγος βέβαια είναι αυτός ο δίσκος). Και θα μου πείτε και για anticons, και για daleks και για doctor whos και δεν ξερω γω τι άλλο, αλλά παιδιά το shock που επικράτησε μετά την ακρόαση αυτού του δίσκου δεν το χει πλησιάσει τίποτα άλλο στο είδος (ίσως με την εξαίρεση του Ghost Dog). Ίσως να είναι ο ιδανικός δίσκος για ένα μη fan του είδους. Αλλά τέτοια μαεστρία σε sampling, σε beats, σε μελωδίες, σε Σ-Τ-Ι-Χ-Ο-Υ-Σ, και οφ κορς σε ερμηνία εγώ δεν έχω ξανακούσει καλύτερα από τον Καναδό. Εδώ έπιασε ταβάνι και βγήκε και στην ταράτσα.
Burial - Untrue
Ναι τον μάθαμε στο πρώτο γιατί έβγαζαν αφρούς με την πάρτη του στο Wire, ναι με δαύτο τον έχει μάθει μέχρι και η θεια μου η Μαλάμω και σε λίγο θα παίζει και σε serial του Παπακαλιάτη, αλλά αν και το dubstep ως είδος ακόμα δεν έχει δώσει τα υπερτέλεια δείγματα γραφής (σε ποσότητα κυρίως), εδώ ο Άγγλος φίλος μας μαζεύει ό,τι επιρροή χώθηκε στο κεφαλάκι του, τις κάνες όλες μια μάζα και μας πετάει στα μούτρα κάτι που λες και περιμέναμε τόσα χρόνια να ανακαλυφθεί. Τα φωνητικά samples στο album δεν νομίζω ότι θα τα ξεπεράσω ποτέ. Λίγο πολύ εδώ το Λονδίνο έγινε μουσική.
Noir Desir – Des Visages Des Figures
Πώς ένας δίσκος θα σε κάνει να αγαπήσεις τρελά μια ολόκληρη γλώσσα. Δεν ξέρω τι σκατά είχε στο κεφάλι του ο τραγουδιάρης και πήγε και σάπισε το γκομενάκι στο ξύλο (γεγονότα επιπέδου μπλακμεταλ οχι μαλακίες), αλλά αν στα προηγούμενα ήταν μια εξαιρετική μπάντα, εδώ χιουστονγουιχαβελιφτο. Καλά έπεσε και η κυκλοφορία του με εντελώς σκατά περίοδο προσωπικά και ήρθε και έδεσε το γλυκό. Το "Lost" πρέπει να είναι μέσα στη δεκάδα αγαπημένων μου τραγουδιών (μην παίρνεις ιδέες βλάκα). Τα υπόλοιπα είναι κατευθείαν ασανσερ για το τέταρτο υπόγειο αλλά με τρόπο που ρε παιδί μου δεν γίνεται να μην σε κάνουν να λιώσεις. Και ελάτε τώρα παραδεχτείτε το. Σε κάποια φάση και εσείς έχετε σφυρίξει το Le Vent Nour Portera.
Ulver – Shadows Of The Sun
Ήμανε ανάμεσα σε αυτό και στο Perdition αλλά αυτό πλέον έχει κερδίσει στα σημεία ώς ο δεύτεροs καλύτερος δίσκος των Ulver. Και γι' αυτό που είπε ο ικονοκλαστ. Εδώ πλέον (για πρώτη φορά ίσως μετά το Themes) δεν ακούγονται και τόσο επιρροές. Το χουν κάνει δικό τους. Φανερό γιατί εδώ (φλωρικο μοντ ον) νιώθουν, πως το λένε. Κάθονται και γράφουν στίχους, κάθονται και γράφουν τραγούδια. Έβγαλαν το άχτι τους να τα σπάσουν όλα στο προηγούμενο και εδώ είναι ήρεμοι. Και ποτέ δεν ήταν πιο αρχοντικοί. Κυρίως όμως, γιατί πραγματικά ακόμα και γω δεν περίμενα τέτοιο δίσκο από αυτούς. Και όταν περιμένεις το καλύτερο, αλλά τελικά η πραγματικότητα ξεπερνάει τις προσδοκίες σου δεν μπορείς παρα να νιώθεις ευτυχισμένος.
Manes - Vilosophe
Ε τι να λέμε τώραδα. Αυτοί ούτε ιδιαίτερα κολλητιλίκια είχαν με τους υπόλοιπους, είχαν βγάλει και το ωραίο μπλακμεταλ τους (χωρίς να τους πάρει ουδείς χαμπάρι), οπότε αν τους άλλους τους περιμέναμε, αυτό έσκασε από το πουθενά. Και το είχαν μέσα τους αν και το έκρυβαν πολύ καλά. Πολύ λιώσιμο αυτό το album (ήταν και πιο βατό από ανάλογες προσπάθειες). Κομματάρες. Όχι τρελά πράγματα, αλλά τρελές συνθέσεις. Και ακόμα δεν έχουν βγάλει πουθενά στίχους οι γαμιόληδες. Μας έκαναν να τους εντάξουμε με άνεση και αυτούς στην ευρύτερη παρέα.
The Earthbound - The Earthbound
Ο καλύτερος δίσκος της καλύτερης ελληνικής μπάντας εβερ. Αμερικάνα τύφλα να χουν οι Calexico από κάτι Αθηναίους. Το σαγόνι στο πάτωμα σε εκείνο το live το 2003-4 τα χριστούγεννα. Ανατριχίλες σε κάθε ακρόαση των τραγουδιών αυτού του δίσκο. Το Voice (γιατί δεν το παίξατε ποτέ ρε πούστηδες). Δίσκος=Ταξίδι. Απίστευτη και η συνέχεια αλλά τούτο δω ήτο από άλλους γαλαξίες (πάντα αμμώδεις όμως). Το Voice.
Fleurety - Department Of Apocalyptic Affairs
Ίσως ο πιο ευφυής δίσκος αυτού που θα μπορούσε να έχει ονομαστεί New Weird Norway (το Themes είναι εκτός σύγκρισης). Μεγάλο παρτυ, έξοχα χορογραφημένο. Τότε που ο Hatlevik δεν λεγόταν Zweizz αλλά είχε 3-4 φορές περισσότερη έμπνευση. Τότε που έφερναν τη μισή νορβηγική σκηνή και όμως δεν τους επισκίαζε κανένας. Τότε που έμοιαζαν να πλέκουν στην τύχη και στο τέλος όμως βγήκε υψηλή ραπτική. Και το πιο γαμάτο εξώφυλλο στην ιστορία του κόσμου οφ κορς (και τα τέσσερα). Η έναρξη του Exterminators. Οι στίχοι του Barb Wire Smile.
Coil - Musick To Play In The Dark Vol. 2
Μετά από 20 χρόνια σχεδόν βγάζουν δυο από τα καλύτερα αλμπουμ της καριέρας του. Το Vol. 1 ανήκει στα 90s, αυτό στα 00s. Ο πιο ταιριαστός τίτλος που έχει υπάρξει ποτέ. Το τελευταίο μέρος του Batwings θα μπει δίπλα στη λέξη "υπερβατικό" σε μελλοντικά multimedia λεξικά. Είχαν αφήσει εδώ και καιρό τα πολλά πολλά πίσω τους, αλλά ποτέ ο μινιμαλισμός δεν ακούστηκε πιο πλούσιος. Γεια σου ρε Γιαννάκη που πήγες και σαβουριάστηκες με τον πιο γελοίο τρόπο έβερ και σταματήσατε να βγάζετε τέτοιους δίσκους (εντάξει εδώ που τα λέμε και οι Threshold HouseBoys Choir μια χαρά είναι - αλλά που είναι αυτή η φωνή).
Godspeed You Black Emperor - Lift Yr Skinny Fists Like Antennas To Heaven
Αν και νομίζω ότι πλέον έχω καταλήξει ότι το πρώτο τους είναι λιιιιιίγο καλύτερο, με αυτό τους έμαθα (και οι περισσότεροι εδώ υποθέτω), σ' αυτό τους είδα πρώτη φορά live, αυτό έλιωσα και έμαθα απέξω, και στην τελική είναι τέλειο. Το post rock μπορεί να είναι από τα είδη που πραγματικά κουράστηκαν όσο δεν πάει άλλο (και μαζί και τα διάφορα μεταλλίζοντα παρακλάδια του), αλλά νομίζω ότι αυτό ποτε δεν τους έκανε να χάσουν έστω και λίγη από τη μαγεία τους. Big Band αλλά όχι μόνο για τα μάτια του κόσμου, από τους ορισμούς της συναισθησίας στην μουσική, τέτοιες εικόνες δεν πλάθονται εύκολα από μια σιωπηρή μουσική. Μεγαθήριο από όλες τις απόψεις, και ο δίσκος και η μπάντα.
