μέχρι στιγμής, απ'όταν άρχισα να αισθάνομαι καλοκαιρινός δηλαδή, έφυγαν τα δύο του τζούμα (ως εκ θαύματος και complete unknown), ωραία ήσαν ανάλαφρα και αεράτα, η βουή και η μανία του faulkner που άμα το διαβάσεις χειμώνα πας κατευθείαν για ψυχιατρείο και το brown's requiem του έλρρου, δεν συγκρίνεται με τα επόμενα του αλλά είναι γαμώ να δείς πώς ξεκίνησε και ποιά στοιχεία κράτησε στις επόμενες δουλειές του.
τώρα τελειώνω τη χαμένη άνοιξη του τσίρκα, πολλή αριστερή ανθρωπιστική μίρλα ρε παιδί μου και τα άνθη της νεότητας που χάθηκαν απ'τους δεξιούς και αχ και ο Γέρος που παραιτείται, πρόσεξε μεν τους αγρότες αλλά το ριξε και σε διμετωπικό αγώνα και ωχ έρχεται χούντα γενικά, μια κλάψα όλη το βιβλίο και αλκοολίκι. ενδιαφέρον παρόλα αυτά.
στα προσεχώς να τελειώσω τα μικρότερα κείμενα του μπέκετ (τι καλά που σταμάτησε να γράφει σα τον joyce μεγαλώνοντας!), το μακβεθ σε μετάφραση χειμωνά, το η λάμψη της αστραπής πίσω απ'το βουνό το μπουκόφσκι και το πρώτο book of the new sun του gene wolfe.
