Ένα τελευταίο πάνω σε αυτό.
Όταν μιλάω για ενασχόληση με την πολιτική, όπως είπα και παραπάνω, εννοώ τη συμμετοχη σε κόμματα και νεολαίες κομμάτων και παρακολούθηση συνελεύσεων και όλα αυτα τα χαζά (κατά τη γνώμη μου πάντα). Κοινώς, αυτό που κάποιοι ονομάζουν ΑΓΩΝΑ και πιστεύουν πως κάποια στιγμή θα οδηγήσει σε κάποιου είδους ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου οπού όλοι θα ζουν αγαπημένοι και θα βρέχει χαρτονομίσματα.
Ο βασικότερος λόγος που επιλέγω να μην συμμετέχω σε όλα αυτά, δεν είναι επειδη μ'αρέσει η υπάρχουσα κατάσταση. Αν μη τι άλλο. Κατα τη γνώμη μου απλά, η όποια επανάσταση δεν θα έρθει με συζητήσεις και προκυρήξεις. Δεν θα έρθει μέσα απο τον οργανωμένο συνδικαλισμό και την πλύση εγκεφάλου, ούτε μέσα απο τα φεστιβαλ κνε και αναιρέσεις, ούτε μέσα απο τις πορείες που η ίδια κυβέρνηση επιτρέπει κτλ.
Η επανάσταση θα έρθει όταν έρθει και η ΠΕΙΝΑ. Η πραγματική πείνα. Όταν ολοι οι πολίτες θα έχουν φτάσει στο αμην, κι όχι μόνο κάτι ομάδες 20άρηδων που την έχουν δει Che.
Αυτό εννοούσα "όταν ο κόσμος βγει στους δρόμους για να τα γαμήσει όλα, θα είμαι κι εγώ εκεί". Με άλλα λόγια δεν πιστεύω πως όλες αυτές οι παραπάνω ενεργειες "προετοιμάζουν το έδαφος" για κάποια επανάσταση και γι'αυτό και τις θεωρώ ανούσιες και χαζές. Κι ούτε πιστεύω πως μπορεί να επιτευχθεί πραγματική εννότητα και αλλήλεγύη ανάμεσα σε ανθρώπους χάρη σε συνθήματα και σημαίες. Πρέπει ο άνθρωπος να νιώσει πραγματική απειλη, να οργιστεί, να ξυπνήσουν μέσα του άλλου είδους ένστικτα για να βγει στους δρόμους και να τα γαμήσει όλα, να παλέψει για έναν κοινό σκοπό. Και όταν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα έχει παίξει κανένα ρόλο το πόσους ριζοσπάστες μοίρασες και πόσες συνελεύσεις παρακολούθησες με ευλάβια.
Με εκτίμηση,
Ζόμπι






