Η άρχουσα τάξη πάντα προσπαθούσε να σπείρει διχόνοια στην εργατική τάξη, ακολουθώντας την πανάρχαια τακτική του διαίρει και βασίλευε. Χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να στρέψει το ένα τμήμα των εργατών ενάντια στο άλλο: ρατσισμό, εθνικά ζητήματα, γλώσσα, φύλο ή θρησκεία – καθένα από αυτά έχει χρησιμοποιηθεί, και ακόμα χρησιμοποιείται, για να διχάσει την εργατική τάξη και να απομακρύνει την προσοχή της από τον ταξικό αγώνα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Αυτό το γεγονός είναι γνωστό και κατανοητό σχεδόν από τον καθένα στην Αριστερά. Όμως στον αγώνα ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό και άλλες μορφές καταπίεσης που υπάρχουν στην κοινωνία, είναι πιθανό να περάσει κανείς στο άλλο άκρο, εγκαταλείποντας τη ταξική θεώρηση των πραγμάτων και παίζοντας στην ουσία το παιχνίδι της άρχουσας τάξης βάζοντας τους διαχωρισμούς αυτούς πάνω απ’ όλα, αγνοώντας την πηγή όλων των ειδών καταπίεσης στην ταξική κοινωνία και προωθώντας τα τμηματικά συμφέροντα της μιας ή της άλλης ομάδας σε βάρος της ενωμένης ταξικής πάλης. Αρκετοί άνθρωποι που πάντα φωνάζουν σχετικά με την «καταπίεση» τείνουν να αγνοούν ή υποβαθμίζουν την πραγματική βάση της καταπίεσης,
η οποία είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Είναι αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια ένωσης της εργατικής τάξης σε έναν επαναστατικό αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, επιμένοντας ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο ένα ή στο άλλο θέμα της αρεσκείας τους. Τα αποτελέσματα είναι αρνητικά σε υπερβολικό βαθμό.
