Ανατριχιαστικές στιγμές

[sfinotouvlaki]

Σε αυτό δεν έχεις άδικο, και σίγουρα σηκώνει αρκετή ψυχοθεραπεία και μόνο το γεγονός πως αυτοτραυματίζεται to begin with, πόσο μάλλον η επιλογή του να φτάνει σε τέτοια άκρα επί σκηνής. Παρ'όλα αυτά, από κάποιες συνεντεύξεις του που έχω διαβάσει, φαίνεται ο ίδιος να το βιώνει σαν κάθαρση και στο τέλος να βγαίνει απ'αυτό νιώθοντας πιο ελαφρύς. Ο,τι και να πούμε εμείς, υποθέσεις είναι εδώ που τα λέμε.

Σίγουρα, υποθέσεις κάνουμε, αλλά, αν δεν τον έχει βοηθήσει τόσα χρόνια αυτή η "κάθαρση" να απομακρυνθεί από αυτή την κατάσταση, νομίζω είναι αρκετά λογικό να θεωρήσουμε πως πρόκειται μάλλον για φιξάκι (όπως στην περίπτωση του εθισμένου που κι αυτός νιώθει ελαφρύς όταν ενδώσει) παρά για κάθαρση. Στην τελική, κάθαρση σημαίνει απελευθεύρωση από κάτι, όχι διαιώνισή του.

Ρε συ, το οτι πολλοί φανς της μπάντας ταυτίζονται με αυτή τη μουσική και κάθε ακρότητα που τη συνοδεύει, δε σημαίνει πως διψούν για αίματα και κοψίματα στις συναυλίες. Γίνεσαι απλώς μάρτυρας μιας έντονης εμπειρίας, βλέπεις τον άλλον να απογυμνώνεται ουσιαστικά ψυχολογικά, να σου δείχνει την πιο ευάλωτη πλευρά του, ε και πως να το κάνουμε, αν κι ο ίδιος έχεις πνιγεί μες τη μαυρίλα όλη σου τη ζωή, σου μιλάει αυτό το πράγμα, σε αγγίζει. Δε λέω πως είναι υγιές, αλλά δε θεωρώ πως είναι και κατακριτέο.

Έχει να κάνει με το πλαίσιο. Για παράδειγμα, είναι διαφορετικό να ταυτιστείς βάζοντας τη μουσική σπίτι σου και άλλο πράγμα είναι αυτό που περιέγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση, όπου πας να δεις έναν καταθληπτικό να αυτοτραματίζεται. Θεωρώ πως στη δεύτερη περίπτωση μπορεί να ταυτιστεί κάποιος μόνο αν αγνοήσει το όλο πλαίσιο και το τι συμβαίνει εκείνη την ώρα. Αυτό τυχαίνει να το θεωρώ λάθος και σύμπτωμα μιας στρεβλής αντίληψης περί τέχνης και ψυχαγωγίας.