Ανατριχιαστικές στιγμές

[Drumsick]

Αυτό στο οποίο εστιάζω είναι στο ότι κάποιος βρίσκεται σε μια ψυχολογική κατάσταση Α και ο ίδιος μετατοπίζει τον εαυτό του σε μια κατάσταση Β γιατί πρέπει να δώσει μια παράσταση (κυριολεκτικά) και δεν μπορεί να τη δώσει όντας στην κατάσταση Α.

Λογικό δεν είναι αυτό όταν η μουσική του μιλάει για την κατάσταση Β και έχει δημιουργηθεί όντας στην κατάσταση Β? Πως αλλιώς θα μπορούσε να παιχτεί αυτή η μουσική και να τραγουδηθούν αυτοί οι στίχοι με τον συγκεκριμένο τρόπο όντας σε χαλαρή, ευδιάθετη φάση? (αναφέρομαι και στα προ-αυτοτραυματισμού εδώ, από πριν ξεκινάει η μετατόπιση προφανώς).

Επίσης, δε μίλησα για το τι ζητάει η αγορά. Το τι ζητείται και τι προσφέρεται είναι σύμπτωμα. Αυτό που λέω είναι πως σήμερα αυτό το θέαμα είναι περισσότερο αποδεκτό από ποτέ. Το να ζει ο καλλιτέχνης την αρρώστια του επί σκηνής, το να δίδεται ως προϊόν τέχνης το καταθλιπτικό επεισόδιο καθαυτό. Όχι απλώς να την αναπαριστά και να μιλάει γι' αυτή μέσω της μουσικής, ώστε να την ξορκίσει έστω και για λίγο.

Προσωπικά δεν θεωρώ πως πλασσάρεται στα πλαίσια "τέχνης", αλλά σαν ένα ολοκληρωμένο, δύσκολο και άσχημο βίωμα που συνοδεύει τη μουσική και την εκτέλεσή της. Από κει και πέρα, μπορεί να είναι και καλό το οτι σοκάρουν όλο και λιγότερο αυτά τα πράγματα, από την άποψη πως η ψυχική ασθένεια, η κατάθλιψη, ο αυτοτραυματισμός και η αυτοκτονικότητα, καθ'οτι ευρέως κοινά, εξακολουθούν να αποτελούν τεράστια ταμπού, τα οποία θάβονται κάτω από το χαλάκι με κάθε ευκαιρία, επειδή είναι άβολα και αντιαισθητικά θέματα για τους περισσότερους.

Αυτό δεν είναι κάθαρση, είναι παθολογική κατάσταση. Αντί να προσπαθεί να απαλλαγεί από τον αυτοτραυματισμό, τον προκαλεί ακόμη και σε στιγμές που κανονικά δεν θα υπήρχε. Και, θαρρώ, πως ο μόνος τρόπος με τον οποίο ο αυτοτραυματισμός μπορεί να προκαλέσει "κάθαρση" είναι αντίστοιχος με το αίσθημα ανακούφισης που προκαλεί η ικανοποίηση κάποιου εθισμένου όταν ενδώσει στον εθισμό του.

Σε αυτό δεν έχεις άδικο, και σίγουρα σηκώνει αρκετή ψυχοθεραπεία και μόνο το γεγονός πως αυτοτραυματίζεται to begin with, πόσο μάλλον η επιλογή του να φτάνει σε τέτοια άκρα επί σκηνής. Παρ'όλα αυτά, από κάποιες συνεντεύξεις του που έχω διαβάσει, φαίνεται ο ίδιος να το βιώνει σαν κάθαρση και στο τέλος να βγαίνει απ'αυτό νιώθοντας πιο ελαφρύς. Ο,τι και να πούμε εμείς, υποθέσεις είναι εδώ που τα λέμε.

Σχετικά με το κοινό, μερικά σχόλια από το βίντεο:

Spoiler

"I told a girl to take memories not pictures. Her answere was "What do you mean?" Sad that so many don't really feel this heavy show with all their senses. Thank you for this amazing memorie!"

"This is the most metal thing I've ever seen in my life, even better than Aorte.Ritual. Thank you, hope I can see you guys someday"

"it's interesting how this heaviness makes you lighter thank you guys for this, it was intense and great as always. I'm still thinking of Colin's scars seems like he got comfortable with the pain, made it his friends, and now they are going through the life hand in hand.."

"The most intense Amenra show I have witnessed, yet. Even better than the crucifiction body mod in Kortrijk a couple of years ago. Too bad it was too intense for some people and they had to be carrid out of the venue."

"Thank you for this great show! I loved it!"

Ακόμη και το δικό σου σχόλιο πως όλο αυτό μπορεί να ληφθεί ως "πράξη αγάπης" προς το κοινό, προς τα εκεί παραπέμπει. Ίσως είμαι εγώ ο παράξενος, αλλά δεν θα πήγαινα ποτέ εν γνώσει μου στο σόου κάποιου καταθληπτικού που κόβεται πάνω στη σκηνή. Αφενός γιατί θα ξερνούσα (κυριολεκτικά), αφετέρου γιατί συμβάλλω στη διαιώνιση της κακής του συνήθειας να αυτοτραυματίζεται.

Ρε συ, το οτι πολλοί φανς της μπάντας ταυτίζονται με αυτή τη μουσική και κάθε ακρότητα που τη συνοδεύει, δε σημαίνει πως διψούν για αίματα και κοψίματα στις συναυλίες. Γίνεσαι απλώς μάρτυρας μιας έντονης εμπειρίας, βλέπεις τον άλλον να απογυμνώνεται ουσιαστικά ψυχολογικά, να σου δείχνει την πιο ευάλωτη πλευρά του, ε και πως να το κάνουμε, αν κι ο ίδιος έχεις πνιγεί μες τη μαυρίλα όλη σου τη ζωή, σου μιλάει αυτό το πράγμα, σε αγγίζει. Δε λέω πως είναι υγιές, αλλά δε θεωρώ πως είναι και κατακριτέο.