Δεν έχει να κάνει με το αν θα δώσει λογαριασμό σε κάποιον, αλλά με το αν ο ορισμός που δίνει στην έννοια έχει εσωτερική ισορροπία ή αν είναι ασυνάρτητος. Καθένας μπορεί να βρίσκει την "ευτυχία" αλλού, ας πούμε στη μικρή προσπάθεια, στον πόνο, στη συνεχή δουλειά, αλλά αν είναι να βγάλουμε μεταξύ μας νόημα, θα πρέπει να βρούμε τι κοινό έχουν όλα αυτά πίσω από τη φαινομενική διαφορά τους. Κοινώς, μπορεί να μας κάνουν διαφορετικά πράγματα "ευτυχείς", αλλά πρέπει να έχουμε λίγο-πολύ έναν παρεμφερή ορισμό για το τι είναι ευτυχία. Η λέξη, όπως τη χρησιμοποιούμε και οι δύο, να δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση, γιατί, διαφορετικά, απλώς υπάρχει ασυνεννοησία, "τρία πουλάκια κάθονταν" κ.λπ. Τι κοινό μπορεί να έχουν, λοιπόν, όλα αυτά; Μπορεί να είναι το αίσθημα ικανοποίησης και πληρότητας που μας αφήνουν, μπορεί να είναι ότι τα βρίσκουμε εγγενώς φορτισμένα με νόημα. Μπορεί καθένας να βρίσκει πληρότητα, ικανοποίηση και νόημα σε κάτι διαφορετικό, αλλά δε σημαίνει για όλους η λέξη "ευτυχία" κάτι διαφορετικό. Σημαίνει την κατάσταση πληρότητας, ικανοποίησης και νοήματος και τα παραπάνω παραδείγματα είναι απλώς επί μέρους περιπτώσεις (το ειδικό) του ορισμού (το γενικό). Και αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο μπορούμε να πούμε ότι ένας ορισμός ή μια ανάλυση της έννοιας "ευτυχία", είναι καλύτερη από μια άλλη. Αυτό κάνει ουσιαστικά το κόμικ. Λέει πως ο συνηθισμένος απόλυτος (διπολικός) τρόπος χρήσης της έννοιας, δεν είναι αρκετά καλός, γιατί δεν περιγράφει ικανοποιητικά τον πλούτο της ανθρώπινης εμπειρίας.Originally Posted by Parasight
