Νομίζω ότι τα περισσότερα απο τα λεγόμενα κάποιου, στου οποίου τα παπούτσια δεν περπατάμε, μας φαίνονται δήθεν. Μπορεί και να είναι ιδέα μου, αλλά έχω και εγώ αυτή την εντύπωση. Η μπορεί απλά να είναι κραυγή βοηθείας που λένε.Originally Posted by FIXXXER
Δεν το παιρνω ως επιθεση γιατι ξερω οτι εισαι προκλητικος απο τη φυση σου και ψαχνεις να βρεις παντα αντιθεσεις στα λεγομενα του αλλου(χωρις να το κανεις εδω περα, δες υστερογραφο) Δεν εννοω πως εγω κατεχω τον αντικειμενικο ορισμο της ευτυχιας, ισα ισα που δεν ειμαι σιγουρος αν εχω καν καποιον διαχρονικο ορισμο, γιατι σε καθε φαση της ζωης μου εβρισκα την ευτυχια σε αλλα πραγματα, με καποια να ειναι σταθερες φυσικα. Αλλα αυτος ο τυπος ισχυριζεται οτι δε ΜΠΟΡΕΙ να ειναι ευτυχισμενος. Και ολα οσα περιγραφει κατω απο την εισαγωγη του, ουσιαστικα δειχνουν πως τον κανει ευτυχισμενο να εχει καποια προκληση, καποιο στοχο, να ταλαιπωρειται μεχρι να πετυχει το στοχο του ή να ματωνουν τα ποδια του μεχρι να ανεβει στην κορυφη του βουνου ξερω γω.
Γι αυτο λεω οτι δεν ξερει τι σημαινει ευτυχια μαλλον. Γιατι ενω σημαινει κατι διαφορετικο για τον καθενα, αυτος νομιζει πως σημαινει κατι σχετικα συγκεκριμενο (μεσα σε καποια πλαισια), το οποιο αυτος δε μπορει να πετυχει. Εκει ειναι που εκνευριστηκα, γιατι μου φαινεται λιγο δηθεν η φαση "ω ρε φιλε ειμαι τοσο σκατα, ειμαι καλλιτεχνης και αρα υποφερω και ειμαι βασανισμενη ψυχη και δε μπορω να ησυχασω, και γουσταρω να ταλαιπωρουμαι κι ας μην ειμαι ποτε ευτυχισμενος"
