Δεν νομίζω ότι το πράμα είναι τόσο απλό όσο το περιγράφει ο Ικόνοκλαστ. Αρχικά γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να αντιληφθεί κάνεις πότε κάποιος προσβλήθηκε. Δεύτερον γιατί το πότε είναι κάποιος "κωλόπαιδο" είναι σχετικό. Τα τελευταία χρόνια, σελίδες όπως αυτή που συζητάμε - καθώς και πολλές άλλες - έχουν κάνει αρκετό (σκεπτόμενο) κόσμο να προβληματιστεί όσον αφορά την γενικότερη συμπεριφορά του. Αναμφισβήτητα αυτό είναι θετικό. Η "ενσυναίσθηση" που προαναφέρθηκε, συνεχώς "αναβαθμίζεται" καθώς κάποιος ψάχνεται, διαβάζει, γνωρίζει αλλά και κρίνει. Συμβαίνει όμως το ίδιο και με άλλα θέματα; πχ πόσοι από εδώ δεν θα επέλεγαν συνειδητά να ενοχλήσουν κάποιον Χριστιανό σε μια κουβέντα; Σαφώς ο Χριστιανός δεν είναι μια κοινωνική ομάδα που αντιμετωπίζει προβλήματα όπως ο σεξισμός. Όμως ποιο είναι το όριο που κάποιος γίνεται κωλόπαιδο; Υπάρχει;
Όσον αφορά την ερώτηση που έκανα στον ασιμούλη, έκανα λάθος. Με το "μην το λες δυνατά", νόμιζα εννοούσε "μην το λες φωναχτά - πες το από μέσα σου". Οπότε τον ρώτησα αν το έχει πει, μιας και θεωρώ ότι το 99,9% των ανδρών έχει πει σε φίλο του "πω τι κωλάρα είναι αυτή", όταν περνάει κάποια κοπέλα. Όσον αφορά τους ανθρώπους που το κάνουν φωναχτά και επειδικτικά, σαφώς είναι κάτι το κατακριτέο. Προσφάτως έκανα παρέα με τύπο ο οποίος στα 15 λεπτά που ήμουν στο αμάξι του, άνοιξε πόσες φορές το τζάμι για να φωνάξει "πω πω μανάρι μου", "αμάν μια κωλάρα" και άλλα τέτοια ωραία. Όταν αργότερα του έκανα μια κουβέντα και τον ρώτησα γιατί το κάνει αυτό και αν του φαίνεται άσχημο, μου είπε πως του φαίνεται κάτι το ωραίο και πως μάλιστα αν ήταν κοπέλα θα του άρεσε να του κάνουν το ίδιο γιατί θα ένιωθε ότι έχει πέραση. Γενικώς έχω την εντύπωση ότι αρκετοί δεν έχουν καν σκεφτεί το πως μπορεί να φαίνεται αυτό το πράγμα. Προσπάθησα να του δώσω να καταλάβει μια άλλη οπτική του θέματος. Δεν ξέρω αν προβληματίστηκε, ξέρω ότι μπροστά μου τέτοιο πράγμα δεν έχει ξανακάνει.
Το σκεπτικό περί "επιβίωσης του ισχυρότερου που αντέχει στις προσβολές", έχει λογική βάση. Παρ όλ αυτά, το θέμα δεν είναι οι λέξεις. Δεν είναι μόνο οι λέξεις που πονάνε και προσβάλλουν. Είναι ο πομπός. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να πληγωθεί κάποιος από την σεξιστική άποψη ενός άσκοπου θείου στο καφενείο. Αντιλαμβάνομαι ότι οι άσκοποι θείοι είναι πολλοί και δημιουργούν ένα περιβάλλον το οποίο καταπιέζει, αλλά είναι διαφορετικό το θέμα του περιβάλλοντος και διαφορετικό το θέμα της προσβολής. Αν σε μια παρέα ένας τύπος λέει βλακείες, μπορείς απλά να τον αγνοήσεις. Ακριβώς επειδή θεωρείται ότι οι λέξεις είναι αυτές που πονάνε, φθάνουμε σε καταστάσεις λογοκρισίας. Καταστάσεις που παραπέμπουν σε πολύ πιο συντηρητικές απόψεις. Κάθε επιλογή που κάνουμε, δεν έχει μόνο θετικά αντίκτυπα, αλλά και αρνητικά. Η δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου, δίνει και στον βλάκα το δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει. Αντί να στερούμε την ελευθερία λόγου, μπορούμε απλά να αγνοούμε τον βλάκα. Προσωπικά θεωρώ πολύ πιο εγκάρδια, μια παρέα όπου κάνω ρατσιστικά αστεία με έναν μαύρο, παρά μια παρέα που σκέφτομαι ποιες λέξεις δεν πρέπει να πω για να μην τον προσβάλλω.
