Αν κάτσεις και αναλύσεις το θέμα αστικές συγκοινωνίες, a priori θα όφειλαν να είναι ελεύθερες ως βασική ανάγκη (συν)ύπαρξης εντός μιας πόλης -μη μιλήσουμε για δουλειά/σχολή- στην οποία δεν είναι όλα και τόσο δίπλα.
Βέβαια, τα 30-50 λεπτά εισιτηρίου σε ένα πλαίσιο δημόσιας/κρατικής διαχείρισης των αστικών συγκοινωνιών -όπως φαντάζομαι γίνεται στην Αθήνα- με παράλληλες δωρεάν μετακινήσεις για εργαζομένους/φοιτητές, είναι κάτι το οποίο καλύπτει τις περισσότερες ανάγκες των κοινωνικών ομάδων. Τώρα, ένα ηλεκτρονικό εισιτήριο, του οποίου η τιμή του δεν θα είναι ήδη χαμηλή, είναι μια τρύπα στο νερό, καθώς π.χ. το 1,40 (Αθήνα) και το 1-1,10 (Θεσσαλονίκη) για απλές μετακινήσεις από μόνο του είναι απαγορευτικό. Ίσως μια εξ αρχής μείωση των τιμών ή τουλάχιστον μία παράλληλη μείωση με την εμφάνιση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου θα χε σίγουρα ενδιαφέρον και πολύ πιθανόν να χε και μέλλον. Απ'την άλλη μπορεί να γίνει και αυτό που ισχύει στην Κωνσταντινούπολη, όπου και ηλεκτρονικό εισιτήριο υπάρχει (φορτώνεις credits σε κατά τόπους μηχανήματα) και οι τιμές είναι αρκετά τσιμπημένες και είσοδος (σε λεωφορεία) γίνεται μόνο από τον οδηγό και γενικά τουμπεκί ψιλοκομμένο από τον κόσμο.
Στο θέμα του ελέγχου, ο καθένας έχει να πει την ιστορία του. Το δεδομένο είναι ότι οι περισσότεροι ελεγκτές είναι αρχίδια, ενώ -όπως συμβαίνει στην λατρευτή συμπρωτεύουσα με το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Σαλονικιού- και οι περισσότεροι οδηγοί τείνουν να έχουν σκατοσυμπεριφορές, μιας και στην πλειονότητά τους είναι μικρομέτοχοι στον ΟΑΣΘ. Εδώ υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το τι τρέχει στη Θεσσαλονίκη με τις αστικές συγκοινωνίες.
Όπως και να χει (μέχρι να δούμε ίσως κάποια καλύτερη -δικαιότερη- μέρα), κανένα εισιτήριο και μόνιμο τραμπούκισμα σε ελεγκτές.
