Χεσμένος ήταν πριν τον καρκίνο, αφού ζούσε τη ζωή του καταπιέζοντας τον εαυτό του. Αφού είδε όντως τον χάρο με τα μάτια του, πήρε τα πράγματα στα χέρια του. Το πως έκανε downplay τον εαυτό του χωρίς να το θέλει πραγματικά αλλά επειδή φοβόταν, γίνεται ξεκάθαρο στις συνομιλίες του με τον συναίτερο που του πήρε την επιχείρηση. Βαρέθηκε να είναι ο -και καλά, γιατί υποκριτής ήταν πάντα- ηθικός ακαδημαϊκός/μαλάκας που το μόνο που κέρδισε είναι χημειοθεραπείες, ένα παιδί με ειδικές ανάγκες και μια ρουτίνα σε ένα βαρετό προάστιο (δικές του σκέψεις).
Πως πήγε από το άκρο του ηθικού στο άκρο του αριβίστα είναι κάτι που ψυχολογικά δε νομίζω ότι θεωρείται δυνατό, αλλά εδώ μιλάμε για μια ιδιοφυϊα, είναι κάτι που συμβαίνει σταδιακά, και στο κάτω κάτω δε χρειάζεται να βάζουμε τους ρόλους σε κουτάκια. Ήταν αυτό που ήταν και ακόμα και μέσω της όποιας υπερβολής, το σενάριο πέρασε αυτά που ήθελε, και το μήνυμα είναι ρεαλιστικό. Η προσωπική μου κρίση πάντως είναι πως δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αλλαγή στον White, αυτός ήταν πάντα, απλώς μετά τον καρκίνο άρχισε να το εκφράζει όλο και περισσότερο.







