Συζητώντας σοβαρά, αυτή τη στιγμή ο Τσίπρας έχει κάτι που κανένας πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης δεν είχε. Σχεδόν καθολική αποδοχή και έγκριση προγράμματος. Δε σχολιάζουμε κατά πόσο το πρόγραμμα είναι δικό του, δεν ασχολούμαστε με το γεγονός ότι η κατάσταση εξελίχθηκε όπως εξελίχθηκε δια μέσου αισχρών εκβιασμών. Μένουμε για λίγο στο πρώτο σκέλος.
Θα ήταν αφελές να πει κάποιος ότι έχει μια μοναδική ευκαιρία να βάλει τάξη στα κακώς κείμενα δεκαετιών, να κάνει τις κινήσεις που χρειάζεται (γκουχου - γκουχου, τις κινήσεις που του υπαγορεύουν) ώστε αυτό το μπουρδέλο κράτος που αναδύει πασοκίλα από τον Έβρο ως το Καστελόριζο να μπει σε μια σειρά;
Αν το κάνει, θα πάρει τουλάχιστον δύο τετραετίες ακόμη και τότε, αν όντως το επιθυμεί, ΠΟΥΤΑΝΑ ΟΛΑ. Αν όχι, τότε δεν υπάρχουν όντως δικαιολογίες.
Εν τω μεταξύ, διαβάζω κάποια άρθρα αριστερών κυρίως site και ορισμένοι άνθρωποι είναι πραγματικά απελπισμένοι, ζητούν το κεφάλι του Φλαμπουράκη επί πίνακι και έχουν χάσει κάθε ίχνος ψυχραιμίας. Δεν τους αδικείς τελείως, αλλά αν κι αυτή η όποια αριστερά γαμηθεί εκ των έσω, η ασπόνδυλη απειλη -που τώρα κάθεται σε μια γωνιά της αίθουσας και τρίβει τα χεράκια της- θα γίνει ζωφερή πραγματικότητα.
Θυμάμαι πριν τις εκλογές του Γενάρη να συζητώ με τον φίλο Σπύρο Μαρκέττο και να μου εκφράζει τ ην άποψη πως "θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να βγει, για να διαλύσει την Ευρωζώνη εξ αριστερών, γιατί αν δεν το κάνει, αυτό θα συμβεί αναπόφευκτα από την ακροδεξιά με διαφορετικούς όρους και τότε τη βάψαμε καθολικά" και συζητούσαμε για τις δράσεις και τις απόψεις της Λεπέν κτλ κτλ.
Η ακροδεξιά Ευρώπη, θα καταρριφθεί από την ακροδεξιά. Vicious Cycle από τους λίγους...






