Η συζήτηση έχει αφήσει διάφορες παραμέτρους απέξω. Καταρχάς σε ένα σχετικά οριοθετημένο ήχο/ύφος (για χέβυ μέταλ δε μιλάμε;) λογικό είναι να έχει επέλθει ένα τέλμα. Οπότε είναι όλο και πιο πιθανό κάτι που ακούμε να αποτελεί αναμάσημα του παρελθόντος.
Πέρα από αυτό ούτε τα αυτιά μας είναι ίδια, ούτε "τα φτιάχνουν όπως παλιά". Τι θέλω να πω με αυτό. Πχ και το Traveller και το Blood of the Nations είναι τεράστια έπη με φοβερά κομμάτια και λυσσασμένα παιξίματα, το δεύτερο ειδικά είναι το τελευταίο χεβυ αλμπουμ που με καθήλωσε. Όμως δυσκολεύομαι να τα ακούσω ολόκληρα γιατί είναι όλα τσίτα, από το παίξιμο μέχρι την παραγωγή. Είναι ένα φλατ πράγμα που κουράζει το αυτί.
Στο Painkiller δε συμβαίνει αυτό; Εννοείται, αλλά το Painkiller εκτός του ότι το άκουσα στα 17 μου, ήταν ίσως ο δίσκος που άλλαξε το μέταλ προς το χειρότερο. Πολλές νότες, πολλές μπότες, κομπρεσαρισμένος ήχος με ανύπαρκτες δυναμικές. Δικαιολογημένα όμως όταν είσαι από τις "ηγέτιδες" μπάντες, να θέλεις να σπρώξεις και λίγο τα πράγματα. Αλλά τότε ακόμα υπήρχαν παρθένα εδάφη, οπότε για καμιά δεκαετία προχώρησε η κατάσταση, παρότι τα δίμποτα 90ς είχαν αρχίσει να κουράζουν.
Τώρα για κάτι "κάποιοι θέλουν το μέταλ νεκρό", θα ήθελα να τα αφήσω ασχολίαστα αλλά είναι κρίμα να λέγονται από ενήλικα άτομα. Λες και η κάψα του κάθε 30άρη πρώην μεταλλά είναι να συμφωνήσει στο ότι το καλύτερο άλμπουμ έβερ είναι το Hail to England αφού είναι ήσυχος ότι δεν έχει βγει κάτι καλύτερο στο μεταξύ.
ΥΓ. Η πλάκα είναι ότι Accident of Birth/Chemical Wedding (εκπληκτικοί δίσκοι) έχουν ηχογραφηθεί από μη-μέταλ μουσικούς
