τις προάλλες θυμήθηκα ένα που μου είχε πει η νονά μου στην τρυφερή ηλικία των 12 (για να μη κακοπέσω μάλλον)
τα χρόνια εκείνα που έπρεπε να είσαι παρθένα μεχρι τον γάμο, ήταν μία τύπισσα η οποία δεν άντεχε να περιμένει και είχε πάρει όλη τη γειτονιά από πίσω αλλά κανονικά τίποτα γιατί το κρατούσε για τον άνδρα της.
παντρεύτηκε, τέλος πάντων, πάνε με τον άνδρα της -μάλλον γιατί ήταν έγκυος- στον γιατρό και πιάνει ο γιατρός τον σύζυγο και τον ρωτάει αν το κάνουν συχνά πρωκτικά. ο σύζυγος, που ήταν και του θεού άνθρωπος, πέφτει από τα σύννεφα πιάνει την γυναίκα του την πάει σπίτι της ρίχνει ένα χέρι ξύλο και την χωρίζει.
ήταν και μια φίλη (της νονάς μου) εκείνη τη μέρα που μου τα λεγε, που χτυπιόταν πως η ιστορία έληξε με αυτή να την έχει βγάλει στο κλαρί ο άντρας της για να την εκδικηθεί.
