http://peopleandnature.wordpress.com...ess-in-odessa/
Η περιγραφή ενός "σοσιαλιστή" που λινκάρεται στο άρθρο του regularpaul είναι ακόμα πιο συγκεκριμένη για το τι έγινε, παρ' όλα αυτά τόσο στο ένα άρθρο όσο και στο άλλο (περισσότερο) φαίνεται ότι πίσω από την προσπάθεια αντικειμενικής περιγραφής, εκ των πραγμάτων οι γράφοντες είναι ταγμένοι στο ένα στρατόπεδο ή στο άλλο (στο ουκρανικό και οι δύο εδώ, ακόμα και ο αναρχικός (?) λέει στο τέλος "όσο λάθος και να ήταν, δεν ήταν ανάγκη να πεθάνουν" για αυτούς που ήταν στο κτίριο), το οποίο δείχνει ότι δεν υπάρχει κανένα σοβαρό πολιτικό περιεχόμενο στη διαμάχη, η οποία είναι 100% εθνικιστική. Με αυτή τη σκέψη θα ήταν εύκολο να πει κανένας ότι φασίστες είναι και από τη μία πλευρά και από την άλλη, οπότε ας τους αφήσουμε να σκοτώνονται, αλλά ακόμα και να είναι έτσι, το μόνο σίγουρο ότι όσο συνεχίζεται το πράγμα και οι θάνατοι πλησιάζουν προσωπικά τον καθένα (που θα έχει από έναν γνωστό νεκρό) θα εκφασιστοποιηθούν και ακολούθως σταλθούν προς το θάνατο τους πολύ πολύ περισσότεροι άνθρωποι, και σιγά σιγά ίσως και η μισή κοινωνία όπως στις γιουκοσλαβίες. Το ερώτημα που με ενδιαφέρει (και ίσως αξίζει μία θεωρητική συζήτηση, αν σας ενδιαφέρει) είναι τι στρατηγική μπορούν να ακολουθήσουν αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους διεθνιστικές, αντικαπιταλιστικές κλπ δυνάμεις σε μία τέτοια κατάσταση. Η μόνη διάθεση που βλέπω από αυτούς είναι για αποχή, αλλά απλά η μη-δράση δε μου φαίνεται να κάνει τίποτα, δεδομένου ότι αυτές οι δυνάμεις είναι και μειοψηφία. Προφανώς οι δυνάμεις είναι δυσανάλογες αυτή τη στιγμή και η πρακτική απάντηση θα είναι ότι και να κάνουν δε θα χει σημασία, αλλά.
