Φαντάρος αυτοκτόνησε και όλοι στη μονάδα απολύθηκαν. Εναλλακτικά, όσοι τον είδαν να αυτοκτονεί.
Επίσης, σε κάθε στρατόπεδο υπήρξε ένας επίστρατος που βάρεσε ανάποδα προσοχή, χαιρέτησε σαν τον Μπένυ Χιλ και είπε στον Στρατηγό "που είσαι ρε μαν" όταν ήρθε για επιθεώρηση.
Ένας δάσκαλος δεν σημείωνε ποτέ ποια παιδιά απουσίαζαν και πότε, ώσπου μια μέρα ήρθε στο σχολείο ένας πατέρας να ζητήσει τις απουσίες του παιδιού του γιατί διεκδικούσε την κηδεμονία στο δικαστήριο και ήθελε να αποδείξει ότι η γυναίκα του δεν το έστελνε σχολείο. Έτσι έγινε εδε για τον δάσκαλο.
Αυτή την ιστορία την άκουσα την πρώτη μου χρονιά σε ένα σχολείο της Λιβαδειάς από τον διευθυντή, τη επόμενη χρονιά σε σχολείο της Χαλκιδικής από μια νηπιαγωγό και πριν 3 χρόνια πάλι στη Λιβαδειά από διευθύντρια. Φέτος όταν συζητούσαμε για το συγκεκριμένο θέμα, είπα εγώ την ιστορία (για να γελάσουμε με έναν συνάδελφο που ήξερε τα παραπάνω) και ο διευθυντής μόνο που δε με αγκάλιασε δακρυσμένος που το επιβεβαίωσα, "ΝΑΙ, ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΥΤΟ, ΙΣΧΥΕΙ!!!"
