Δε νομίζω ότι μπορεί να διαχωριστεί ο καλλιτέχνης απ' το κοινό που τον αναδεικνύει, απ' το κοινό που εκφράζει. Χωρίς τους ακροατές τους και την απεύθυνσή που έχουν σ' αυτούς, οι μουσικοί δεν είναι τίποτα, είναι μια παρέα σ' ένα γκαράζ που καλοπερνάει στην καλύτερη, αλλά δεν μπορείς να κάνεις συζήτηση για το κοινωνικό της υπόθεσης αυτής - αφού δεν υπάρχει.
Δεν μπορούμε να συζητήσουμε για τις θεματικές και το hype και τις πραγματικές πρακτικές των Μαρντούκ χωρίς να συζητήσουμε και για τους ανθρώπους που ταυτίζονται μ' αυτές τις πρακτικές. Υπάρχει άλλωστε και η εξής περίπτωση: η ναζί αισθητική να εξυπηρετεί σατιρικούς, ειρωνικούς ή cult σκοπούς, αλλά πολύς κόσμος να επηρεάζεται από αυτά τα σύμβολα και τα χρησιμοποιεί για να τονώσει, να εκφράσει ή να δώσει στυλ στο φασισμό του.
Κι αυτό για μένα είναι πολύ πιο σημαντικό θέμα για συζήτηση από τον κάθε σαλεμένο καλλιτέχνη που μπορεί να είναι υπερκαμένος, ή ανίδεος απολιτίκ, ή επικίνδυνος φασίστας. Γιατί χωρίς τους φασίστες οπαδούς του και την επιρροή του πάνω τους είναι απλά ασήμαντος και αδιάφορος.
