Originally Posted by
phthoggon
Ικόνοκλαστ, δε διαφωνώ σε τίποτα ιδιαίτερο μαζί σου πέρα από ότι νομίζω σε βρίσκω ένα κλικ πιο κοντά στη κλίμακα της απανθρωπιάς από ότι εγώ, γεγονός που αποτυπώνεται και στις απόψεις μας περί πρακτικών (πχ, ούτε η θανατική ποινή σε δικτάτορες με εξιτάρει ιδιαίτερα)
Η «θανατική ποινή» είναι ένας νομικός όρος. Όταν την χρησιμοποιούμε εννοούμε ότι μια κάποια ολοκληρωμένη δικονομική εξουσία, σε ένα χτισμένο -και με κάποια σταθερότητα- κοινωνικό σύστημα, μια αστική δημοκρατία, μια σοσιαλιστική δημοκρατία, μια θρησκευτική χούντα αξιωματικών ή οτιδήποτε - έχει την δυνατότητα, νηφάλια, να κάτσει και να βάλει τα όργανά της να συνεδριάσουν, να κρίνουν και να αποφασίσουν στο δικαίωμα της ζωής ή του θανάτου ενός ανθρώπου. Από θέση αρχής είμαι ενάντιος σε αυτό, το θεωρώ τουλάχιστον ιστορικό αναθεωρητισμό, σε περιπτώσεις κτηνώδες, ακόμα και σε "δημοκρατίες" με το κάλυμμα της πολιτισμένης δύσης ή αν με ρωτάς και σε μια κοινωνία που οι δικές μας ιδέες θα είχαν το πάνω χέρι. Γιατί πολύ απλά δεν θεωρώ ότι μπορεί μια οποιαδήποτε εξουσία να διατηρεί την αυτοπεποίθηση της ύστατης κρίσεως σχετικά με το ποιός αξίζει να ζει ή όχι. Όσο "δικιά μας" και να είναι.
Οι ίδιοι οι νομικοί ωστόσο, ακόμα και στην αστική δικονομία, είναι λεπτολόγοι στο πώς χειρίζονται μια περίπτωση αφαίρεσης ζωής. Μια δολοφονία «εν βρασμώ» δεν είναι το ίδιο με έναν προμελετημένο φόνο. Ακόμα περισσότερο λοιπόν, θα προσθέσω εγώ, μια κατάσταση κοινωνικής / λαϊκής εξέγερσης, ένας εμφύλιος πόλεμος ή λεπτές περιπτώσεις όπου η "δικαιοσύνη" είναι τυφλή, φτιάχνουν ένα πολύ debateable σύστημα αξιών για το αν κάποιος αξίζει το θάνατο. Όσο και να χαιρετίζω -ειλικρινά- το γεγονός ότι μια αστική δημοκρατία όπως αυτή της νορβηγίας, δεν αποφασίζει το θάνατο ενός εγκληματία όπως ο Μπρέιβικ, άλλο τόσο χαίρομαι που ένας δολοφόνος αρχιβασανιστής όπως ο Μάλλιος που αθωώθηκε από την "Ελληνική δικαιοσύνη" της μεταπολίτευσης, είναι στον τάφο. Όσο και να αηδιάζω με ανθρώπους που μόλις ανακαλυφθεί μια περίπτωση παιδεραστίας ή άλλου ειδεχθούς εγκλήματος τους βλέπω να φαντασιώνονται βασανιστήρια στη φυλακή, ακραίες εκτελέσεις ή να χαίρονται βιτσιόζικα για το "αν θα περάσει καλά από τους άλλους κρατουμένους", τόσο πίνω μια κούπα κρασί όταν ψοφολογάει ένας χουντικός αρχιεπίσκοπος ή κάποια Θάτσερ. Δε θα σήκωνα το περίστροφο να σκοτώσω κανέναν εγώ ο ίδιος (μάλλον, δεν έχω πιάσει ποτέ περίστροφο έτσι κι αλλιώς), ούτε με εξιτάρουν ακριβώς οι φόνοι καθαυτοί, αλλά αν αυτή η "μεγαλοψυχία" μιας "δημοκρατίας" καταλήγει να εκφυλίζεται στον βαθμό του να πεθαίνει μετά τιμών ένα κάθαρμα σαν τον Ντερτιλή, και να τον χαιρετίζουν στο φέρετρο όλοι οι αμετανόητοι, ή να περιμένουμε να γίνει το ίδιο για τον Παττακό ή όποιον τέτοιο, προτιμώ να πέθαιναν μια ώρα νωρίτερα, σα το σκυλί στο αμπέλι.
Μπορεί όλα αυτά να με κάνουν ένα τακ πιο "απάνθρωπο", αλλά και φιλοσοφικά δεν είμαι "ανθρωπιστής" και δεν αξιώνω να θεωρούμαι τέτοιος, και όπως είπα εξήγησα το σκεπτικό μου στο πρώτο ποστ της κουβέντας.
