Είναι αυτή ακριβώς η φάση που μια συναυλία είναι ΤΟΣΟ μεγάλη που δεν θυμάσαι ακριβώς τις λεπτομέρειες. Ακόμα περισσότερο αυτοσχεδιαστικοί από την άλλη φορά, το seer διήρκεσε μία ώρα, το τελευταίο μισάωρο ήταν καθαρόαιμο no wave. Δεν θυμάμαι πολλά, είχα πιει όσο δεν γίνεται να πιεις άλλο, είχα φέρει ουίσκια δηλαδή, χαμένος μέσα σε κάποια εκκωφαντική ηχητική ροή, μέσα σε επιληπτικό επτάλεπτο κοπάνημα στο πάτημα, μέσα σε αυτό το τίποτα κι εκεί του λεωφορείου η στάση, μέσα σε κόσμο που αγοράζει μπλουζάκια you fucking people make me sick, μέσα στην κυκλική αέναη αναζήτηση, μέσα στη φωνή του Gira, μέσα στην ψυχούλα του Gira, δεξιά, αριστερά, τέλος
δεν θυμάμαι τίποτα.
