Η λογική με αυτή την ομάδα μας τελείωσε κάπου το Γενάρη. Από κει και πέρα μιλάμε για συνεχόμενα μπασκετικά θαύματα.

Δε μπορώ με τίποτα να εξηγήσω πώς αυτή η ομάδα, με αυτό το ρόστερ κατάφερε να σηκώσει την κούπα. Όσοι μιλάνε για πετυχημένα πρότζεκτς Αγγελόπουλων και Ίβκοβιτς είναι απλά βλάκες, το πρότζεκτ στο ξεκίνημα της χρονιάς ήταν "να φτάσουμε στο τοπ 16 αν μπορούμε και να γλυτώσουμε τις 30άρες από τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα και γενικά να κρατήσουμε ένα ψιλοεπίπεδο και βλέπουμε".

Αυτό που ίσως να κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά στο μέλλον είναι ότι τη θέση της γενιάς των λούζερς με τα άπειρα κόμπλεξ κατωτερότητας που τους είχε δημιουργήσει ο Παναθηναϊκός έχει πάρει μια γενιά 22χρονων Πρωταθλητών Ευρώπης.

Γενικά δε με νοιάζει πώς θα εξελιχθούν οι τελικοί, δε πιστεύω ότι είμαστε φαβορί σε καμία περίπτωση, μέχρι στιγμής βέβαια αυτό μας έχει βγει σε καλό. Αλλά πραγματικά μου αρκεί που όποτε βλέπω το πάθος που βγάζει αυτή η ομάδα μπορώ να σκέφτομαι χωρίς τύψεις "άντε γαμηθείτε Παπαλουκομπουρούσηδες".