Οσον αφορά το πως κρίνουμε αν μια θεωρία ειναι πετυχημένη, χοντρικά σε όλες της επιστήμες γίνεται ως εξής. Υποθέτουμε οτι υπάρχει ενας φυσικός νομος με κάποιες συνέπειες. Μαζεύουμε δεδομένα απο τον κόσμο και υπολογίζουμε τις πιθανότητες τα δεδομένα αυτά να είναι προιόν τύχης. Δηλαδή αν πείς οτι γίνεται υπερσεισμός και είσαι Ιάπωνας, τοτε δεν θα σε πολυπροσέξουμε γιατι οι πιθανοτητες να γινει σεισμός στην Ιαπωνία είναι μεγάλες αρα μπορεί απλά να στάθηκες τυχερός. Αν όμως εισαι σουηδός και πεις οτι θα γίνει σεισμός 6 ριχτερ αύριο και βγεις αληθινός τοτε επειδή ξερουμε οτι τετοιους σεισμούς εχουμε κάθε 100 χρόνια, τοτε δεν μπορούμε να απορίψουμε τη θεωρία σου και την δεχόμαστε ως σωστή μεχρι να βρεθεί μια νέα θεωρία που προβλέπει τους σεισμους με μεγαλύτερη ακρίβεια.
Οσον αφορά τους οικονομολόγους οχι, ο βικ νομίζει οτι οι απο δω θα γαμήσουνε τους απο κεί. Δεν παίζει κάτι τετοιο, το γεγονός οτι δεν καταλαβαίνει τους τύπους που ήταν υπέρ του ευρώ είναι άσχετο και το οτι βλέπει τη συζήτηση σαν αγώνα μπάλας δείχνει καθυστέρηση σε υπέρτατο βαθμό. Το να βλέπεις εναν οικονομολόγο Α να μιλάει με εναν οικονομολόγο Β και να λες οτι επειδή ο Α τα εξηγεί καλά ενω τον Β δεν τον καταλαβαίνω (λες και το αντικείμενο τον οικονομολόγων ειναι ποιος θα πείσει καλύτερα τον κάθε καθυστέρα) ο Α γάμησε τον Β, σημαινει οτι εισαι ΚΑΘΥΣΤΕΡΑΣ. Σιμπλ.
Οχι, απλως δεν είμαστε ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΣ και οταν κάποιος λέει κατι λαθος δεν παμε να επιτεθούμε σε αυτόν που έκανε λάθος, αλλα στη θεωρία του. Γιατι διαφορετικά θα είμασταν ΚΑΘΥΣΤΕΡΕΣ. Σαν τον Βικ.






